Levy x Gajeel dla Esumi Hope

Zamówione 26 października 2015 roku. Po prawie pięciu latach - pojawiło się.
Czy ktoś jeszcze w tych czasach zagląda na blogi? 

****

"Życiem nie pokierujemy"

Minęło tyle lat odkąd są ze sobą. Tyle cudownych i cukierkowych lat odkąd ten chłopak z ulicy i ja – mól książkowy; się w sobie zakochali. Odmienili swoje życia i postanowili kroczyć jedną, wspólną ścieżką ku przyszłości.

Wpatrywałam się w kolejny rocznicowy prezent od niego. W kolejną książkę, o której zawsze marzyłam, której nie mogłam dostać, a którą on dzięki swoim „kontaktom” mógł dla mnie zdobyć. Zawsze to samo. Kwiaty i książka, cały dzień chodzi za mną jak pies i jest na moje każde skinienie. Czy mówię tak tylko o rocznicach? Że tylko wtedy o mnie pamięta? Nie. Tak jest dzień w dzień. No może trochę z kwiatami przesadzam, aż tak często to ich nie dostaje. Ale książki? Zanim go poznałam nie sądziłam, że nadejdzie taki dzień, w którym będę miała ich dosyć! Nawet to potrafi zepsuć, głupi Gajeel.

Tak trudno pojąć że miłość to coś więcej niż jego służalczość względem mnie? Nie w takim chłopaku się zakochałam, nie takiego mężczyzny oczekiwałam.

Gdzie ta spontaniczność z początków naszej znajomości? Gnanie motocyklem na złamanie karku, spontaniczny seks w miejscach publicznych? Gdzie to wszystko się podziało… Gdybyśmy jeszcze chociaż mieli dzieci, które takie sytuacje hamują, ale ich nie mamy! Nie mamy żadnego powodu by skapcieć, ale to się właśnie z nami stało. Skapcialiśmy. Przynajmniej dla mnie to tak wygląda. Po nim widać, że podoba mu się tak jak jest.

Długo się do tego zabierałam, ale muszę to skończyć. Nie mogę tak żyć. Tak nudno, zwykle… Tak pospolicie. Nie do tego mnie przyzwyczaił, nie tego zapragnęłam i nie na to będę się godzić.

- Gajeel, możemy porozmawiać?

Długo nie musiałam czekać, wychylił się z kuchni i po chwili podszedł do mnie ściągając ubrudzony fartuszek kuchenny. Uśmiechał się idiotycznie. Znaczy, jak to wszyscy mówią, z miłością. Nie wierzę, że tak bardzo zmienił się ten sam chłopak, który jeszcze dwa lata temu dzień w dzień wracał z nowymi siniakami i złamaniami. Wydaje mi się, że wszystko zaczęło się psuć w momencie kiedy wyjął z siebie cały piercing. Stracił na groźnym wyglądzie. A co najgorsze. Wyjął CAŁY piercing, cały. Nawet ten z penisa. Jakie to były doznania, czuć go w sobie tak brutalnie. Ale nie. Wszystko się zmieniło. Najpierw przyzwyczaja mnie do innego siebie, a potem to odpuszcza. Wolałabym żeby mnie zostawił dla innej. Bo teraz nie wiem czy on się zmienił czy to ja go zepsułam?

- O co chodzi Leviś? - spytał siadając obok mnie na kanapie. Kiedyś usiadłby na stoliku przede mną, rozłożył nogi i patrzył ze śmiechem jak się zawstydzam nad jego bezpośredniością. No i ta ksywka. Do tej pory były to jakieś przytyki do mojego wzrostu, ale teraz zdrobnienie, to samo którego używa Lucy. Mam w domu mężczyznę czy najlepszą przyjaciółkę?

- Nie chciałam tego robić. Długo mi zajęło przemyślenie tego, a co najistotniejsze danie tobie szansy by to odkręcić.

- Em… Leviś, nie wiem o czym mówisz?

- O czym mówię? Gajeel nie widzisz?! Zmieniłeś się!

- Ostatnio ściąłem włosy, ale nie widzę powodu by z tego powodu poważnie rozmawiać.

Przesunęłam dłonią po twarzy. Co za idiota.

- Chciałam zrobić to delikatnie. Albo chociaż w sposób uargumentowany. Ale szczerze powiedziawszy nie wiem jak miałabym to ująć inaczej niż tak: Mam ciebie dosyć. Nie jesteś tym samym sobą, w którym się zakochałam. Nie czuję tego co wcześniej.

- Co chcesz przez to powiedzieć?

- Że już cię nie kocham idioto!

Musiałam to wykrzyczeć. Tak długo to w sobie nosiłam, okłamywałam sama siebie, myślałam że to tylko chwilowe, ale taka jest prawda. Nie kocham takiego Gajeela.

Patrzyłam na jego reakcję, ale ten idiota tylko czule się uśmiechnął, wstał i przytulił się do mnie. Zamurowało mnie kompletnie, czy on nie usłyszał co ja powiedziałam? Wyszeptał mi do ucha: „Mimo wszystko, zawsze będę cię kochał”. Odsunął się ode mnie, poklepał po głowie i uśmiechnął tak, że przez chwilę widziałam w nim dawnego siebie. A potem wyszedł.

- To było dziwne. - mruknęłam sama do siebie. - Ale już po wszystkim. Koniec z Gajeelem.

- To wprost nie do uwierzenia, że z nim zerwałaś Leviś. Byliście taką słodka parą.

Siedziałyśmy w kawiarni gdzie Erza dorabia weekendowo, to jedyne miejsce gdzie tak naprawdę możemy się spotkać i wszystkie razem zobaczyć. O ile Lucy, Mira czy Wendy nie mają problemu by spotkać się gdziekolwiek o jakiejkolwiek porze, tak umówić się z Erzą jest wręcz niewykonalne. W tygodniu pracuje po osiem godzin dziennie jako księgowa, po pracy prowadzi kurs aikido dwa razy w tygodniu, a przez trzy dni kiedy mogłaby mieć wolne po południu dorabia jako korepetytorka matematyki, tylko po to by w weekend po dwanaście godzin pracować jako kelnerka. Z tego co Lucy się dowiedziała, ale jeszcze tego nie potwierdzono, podobno wieczorami zarówno w sobotę jak i w niedziele sprząta miejscowy teatr.

Wszyscy ją podziwiają, wszyscy zachodzą w głowę dlaczego to robi. Nigdy nie narzekała na małe zarobki, zwłaszcza że jej chłopak – Jellal, jest prawnikiem. Idealnie nudna para, księgowa i prawnik. Ostatnio między nimi dochodziło do spięć i faktycznie jakiś czas temu Jellal wyjechał, ale chodziłoby o pieniądze? Czy może tak napięty grafik ma tylko odciągać Erze od myślenia o nim?

Związki są dziwne i skomplikowane. I nieprzewidywalne. To przede wszystkim.

- Na początku faktycznie było coś takiego, ale.. Nie czułam już tego samego od bardzo dawna. Nie widziałam żadnego powodu dla którego ta relacja między nami się zmieniła, on niczego nie zauważał, nie potrafił odpowiedzieć na moje pytania, bo dla niego to było normalne. - odpowiedziałam Lucy na pytanie i w tym samym momencie podeszła do nas Erza z naszymi napojami. Podała mi moją ulubioną zieloną herbatę z nutą truskawek, Lucy dostała swoje latte z orzechowym syropem a Mira, jak zawsze, mocną, czarną kawę na potrójnym espresso. Swoją drogą, jak Mira może to pić to nikt nie wie. Mnie sam aromat odstrasza.

Erza klapnęła na wolnym miejscu koło Miry i rozejrzała się po stoliku.

- Nie ma dzisiaj z wami Wendy?

- Pojechała do Juvii i Graya na weekend opiekować się młodym. - odpowiedziała Mira i wzieła duży łyk swojej smolistej kawy.

- Ach… to już ten weekend? Faktycznie coś wspominała o tym. Nie mam ostatnio głowy do terminów. - westchnęła i oparła się wygodniej, uprzednio sprawdzając czy nie potrzebują jej przy jakimś stoliku. Ma szczęście, ze to kameralna kawiarnia, w dodatku prowadzona przez bliskiego znajomego jej ojca i nie ma w niej szaleńczego ruchu, ale nie znaczy że nie ma wcale.

- To chyba niedobrze jak nie masz głowy do terminów, pani Księgowo. - zaczepiła Mira.

- Odczep się, ostatnio pomyliłam terminy faktur i gdybym tego nie skorygowała mieliby wielki powód by mnie wywalić.

- Nie sądzisz, że trochę przesadzasz? Ty w ogóle przebywasz w mieszkaniu? Śpisz? - spytałam z troską. Erza bardzo mi pomogła gdy byłam dzieckiem i zawsze będzie dla mnie jak starsza siostra, w sumie mam wrażenie, że wszystkie jesteśmy siostrami.

- Bywam. To trochę męczące, ale konieczne. Wiem, że to nie wygląda za… zdrowo. Ale jest konieczne. I myślę, że niedługo się skończy więc jeszcze trochę, proszę, ignorujcie mój pracoholizm.

- Teraz to nas zaciekawiłaś. - Lucy powiedziała to o czym wszystkie myślałyśmy. Ale Erza szybko odbiła atak.

- Nie mieliśmy rozmawiać o Levy i jej zakończeniu związku?

- To koniec, o czym tu rozmawiać. Ciekawi mnie bardziej co się dzieje w twoim związku.

- To trochę skomplikowane. Trochę bardzo. Opowiem wam jak już wszystko się skończy, jasne? Zaufajcie mi po prostu.

Wszystkie poczułyśmy się zawiedzione. Zawsze to samo, nigdy nie chce powiedzieć o co chodzi. Tylko odwleka. Nawet jakbyśmy chciały jej pomóc to nie wiemy jak i dlaczego. W tym zawsze była mistrzem, w trzymaniu swoich problemów dla siebie.

- Więc… Jakoś w tamtym tygodniu dzwoniła do mnie Kagura. Wspomniała, że widziała Gajeela w Haregonie. Jeśli się nie mylę to już po waszym rozstaniu, więc to naprawdę na poważnie, Levy?

Gajeel w Haregonie? Co on tam mógł robić. Nieważne. Otrząśnij się. To już przeszłość. On już cie nie interesuje.

- Tak. Na poważnie. Mówiłam już to dziewczynom wcześniej. Nie czuję do niego tego samego co kiedyś. On tak jakby… stał się najgorszą z wizji jakie mogłabym o nim mieć. To nie miało sensu, skoro nie byłam z nim szczęśliwa, prawda?

Poczułam się trochę gorzej. Odkąd tylko Gajeel wyszedł z naszego, z mojego mieszkania dręczyło mnie przeświadczenie, że zachowuję się idiotycznie, że powód dla którego przestałam go kochać, uważać za pociągającego jest taki idiotyczny i dziecinny. Że zachowałam się jak suka, a on na to nie zasłużył. Nie wiem co o sobie myśleć. Z jednej strony był moim Gajeelem. Z drugiej już nim nie był. Prawda?

- Jeśli jesteś szczęśliwsza bez niego to dobrze zrobiłaś. - powiedziała pocieszająco Lucy. Zawsze wie co powiedzieć, aby kogoś pocieszyć. Bałam się jednak spojrzenia Erzy. Mira już wcześniej powiedziała mi, że mężczyźni są nieobliczalni w całkiem inny sposób niż kobiety i nim się zorientuję, Gajeel wróci taki jak zawsze i zwali swoje zachowanie na jakiś głupi zakład czy pomysł. Ale z Erzą nie miałam jeszcze kiedy o tym porozmawiać. I to chyba jej opinii boje się usłyszeć najbardziej.

- Nie wiem jak to wyglądało między wami. Czy naprawdę psuło się z chwili na chwilę czy ot tak. Jednak zanim zdecydujesz się na definitywny koniec, przemyśl czy to jest to czego naprawdę chcesz. Cztery lata temu ja i Jellal byliśmy bliscy ze zrezygnowania z nas. I może teraz tego nie widać, jestem szczęśliwa ze uparliśmy się by o siebie walczyć. Nie wyobrażam sobie tego jak moje życie miałoby wyglądać bez niego.

- Erza! - usłyszeliśmy głos staruszka, który upomniał dziewczyne, że jest w pracy.

- Ach. Miło się gadało, ale obowiązki wzywają. Pamiętaj Levy – przemyśl wszystko.

Kiedy Erza wróciła do pracy, pogadałyśmy z dziewczynami jeszcze o jej dziwnym zachowaniu i o tym co może być tego powodem. Podniosły mnie na duchu, że wszystko będzie dobrze. Niezależnie od tego czy Gajeel do mnie wróci czy też ułożę sobie życie z kimś innym.

Kiedy wyszłam z kawiarni i udałam się w stronę mieszkania wciąż w głowie słyszałam słowa Erzy, że powinnam to wszystko przemyśleć. Czy ona wie o czymś czego ja nie wiem? Dlaczego więc mi nie powie? O co w tym wszystkim chodzi!? Do cholery! Miało być łatwiej bez niego, a jest tylko bardziej skomplikowanie!

Kiedy to wszystko tak bardzo się zepsuło? Dlaczego to się zepsuło? Nie rozumiem. Gdzie podział się ten Gajeel, w którym się zakochałam? Tamtego dnia myśleliśmy, że już zawsze będziemy szczęśliwi. Tamtego dnia…

Trzy lata wcześniej

- Jasne, że nie ma problemu. Oczywiście. Pasuje mi. Nie, nie szkodzi. Zapomniałaś? Masz plany? Nie no.. nie ma sprawy. Zajmę się sobą. To żaden problem.

- Dzieciaczku, nie zgubiłaś się czasem, hi hi? - usłyszałam za sobą. Przez te złość zapomniałam dokąd idę. Szybko się rozejrzałam i zorientowałam, że wpadłam w niezłe bagno. Tymi uliczkami się nie chodzi. Chyba że ma się dosyć życia. Głupi powód by umrzeć, wejść w złą uliczkę i dać się zabić, bo było się złym że przyjaciółka przełożyła plany. Co robić? Co robić by się nie dać zabić… Napastnicy często liczą tylko na strach ze strony swojej ofiary, więc wystarczy jakikolwiek odzew z mojej strony i to go zdezorientuje i zdążę uciec. Jestem geniuszem!

- Jeśli chcesz brzmieć strasznie, to nie rżyj na końcu wypowiedzi. - powiedziałam i rzuciłam się by uciec, ale natrafiłam na coś twardego na swojej drodze, co nie chciało ustąpić. Trzymało mnie mocno i nie miało zamiaru puścić, przestałam się wierzgać i spojrzałam w górę. Napotkałam spojrzenie rozbawionych ciemnoczerwonych oczu. Ten facet nie był normalny. Nie miał brwi tylko kolczyki, w brodzie kolczyki – wszędzie kolczyki, a czarnych, długich i szpiczastych włosów to pozazdrościłby mu nawet sam Sonic.

- Mocne słowa jak na takie dziecko. - Cholera. Koleś ma nawet ostry ton głosu. Brzmi jakby ktoś ocierał ostrze o ostrze. I tak zginę. Wspaniale. Lucy ty i Twoje przekładanie planów!

- Dobra, mam dosyć. Rób co chcesz tylko potem zadbaj bym nie wyglądała głupio jak mnie znajdzie policja. - odpowiedziałam zrezygnowana. Koleś jest pięć razy większy niż ja, na co mój opór?

- Ghihihi! - ryknął mi nad uchem. - Wiesz co, dzieciaku? Zabawna jesteś. I malutka. Uciekłaś z cyrku?

- Kto tutaj uciekł z cyrku? W porównaniu do ciebie jestem BARDZO normalna.

- Czy ty zdajesz sobie sprawę w jakiej sytuacji się znajdujesz?

- Tak. W ciemnej uliczce z jakimś kretynem, który leczy swoje kompleksy napastując młode kobiety.

- Kompleksy? - dlaczego ja to wszystko mówię?! Chyba przegięłam, na pewno przegięłam, zaraz mnie zgwałci i zabije. - Jak na taką… - nie dokończył bo nagle usłyszeliśmy kroki dochodzące z drugiego końca alejki. Nim zdążyłam jakkolwiek zareagować zasłonił mi dłonią usta, mocno chwycił i przyciągnął do siebie chowając się bliżej ściany. Opierając się o jego twarde ciało miałam wrażenie, że go nie ma a za sobą mam głaz. Cholera. Powinnam przestać czytać książki, które zamawiam Erzie, bo zaraz będę błagać oprawcę by się ze mną przespał.

- Kurogane powinien tutaj być. Taki dostaliśmy cynk.

- A widzisz go tutaj? Ktoś go musiał uprzedzić, że go szukamy, cholera! Nic by mnie nie zadowoliło bardziej jak widok tego złamasa w kałuży własnej krwi.

Poczułam jak chłopak za mną cały się napina i lekko pochyla w moim kierunku. Po chwili słyszałam bardzo cichy szept.

- Zaraz cię puszczę, nie zastanawiaj się i biegnij jak najbliżej ściany i jak najdalej od nich. Jeśli zobaczą cię w moim towarzystwie, będziesz miała przejebane do końca życia, a postarają się żeby nie było ono długie, zrozumiałaś?

Kiwnęłam głową i poczułam jak mnie puszcza, odsunęłam się powoli od niego i w momencie w którym on wyszedł z cienia na spotkanie ja puściłam się biegiem przed siebie.

Od tamtej przygody minęły dwa dni i nie mogłam wyrzucić tego z głowy. Coś było w tym chłopaku. Jakiś cień, który chciałoby się poznać. Jak postać w książce, która wpada na chwilę do głównej historii i zagadkami mówi o swoich przygodach i aż chce się dowiedzieć o niej czegoś więcej, ale autor na to nie pozwala.

Chociaż bardzo chcę, nie mogę go wyrzucić ze swojej głowy.

- Hej, dzieciaku. - spojrzałam przed siebie i nie mogłam uwierzyć. On tu był. Stał przy chodniku oparty o motor, na twarzy miał parę zadrapań, a dłonie miał zabandażowane, ale uśmiechał się kpiąco i patrzył prosto na mnie.

- Jakim cudem jeszcze żyjesz? - spytałam podchodząc. Wiem że igram z ogniem, ale nie mogę się powstrzymać. Miał już szansę by mnie skrzywdzić, a z tego co zrozumiałam to raczej mi pomógł ujść z życiem.

- Mam szczęście. Chcesz się przejechać? Jesteś mi coś winna za uratowanie życia, a druga opcja ci się nie spodoba, ghi hi.

Pominął fragment, w którym najpierw on był zagrożeniem dla mojego zdrowia.

- Co ja mówiłam o tym rżeniu na końcu?

- Boisz się wsiąść na motor, że znowu igrasz?

- Dawaj kask.

- Ghi hi.

Stało się to już chyba rutyną. Wracam z pracy, spotykam Gajeela – tego dupka z dziwnym śmiechem; bierze mnie na przejażdżkę i odwozi do mieszkania. Lucy nie lubi go i ostrzega mnie przed nim za każdym razem, ale Erza wydaje się być spokojna. Podobno się znają, ale ani Erza nie mówi nic więcej na ten temat, a tym bardziej Gajeel, który dziwnie reaguje na jej imię.

Nim się obejrzałam Gajeel był w moim życiu obecny. Bardzo dużo rozmawiamy o jego przeszłości, o mojej. O tym co nas różni. I co zaskakujące mam wrażenie że to nas bardzo do siebie zbliża.

Obecnie

Obudziłam się i nagle do mnie wszystko dotarło. W dniu w którym po raz pierwszy powiedzieliśmy sobie „kocham cię”, zabrał mnie motorem nad jezioro, dał książkę o której wspomniałam raz, aby sprawdzić czy mnie słucha, a potem kochaliśmy się gwałtownie w wodzie. Po wszystkim rozmawialiśmy o tym co nas mogłoby zabić, gdyby stało się rutyną związku. To wtedy mu powiedziałam, że najbardziej obawiam się, że mój związek będzie nudny i bezbarwny. Zażartował, że z taką obawą to aż sama się prosiłam by go poznać. Obiecał mi, że nigdy nie skarze mnie na takie pospolite zachowania.

Ale to zrobił. Wiedział dobrze że mnie to od niego odsunie, ale to zrobił. Dlaczego? Co było takiego ważnego, że posunął się do złamania obietnicy?

Erza coś wie. Musi coś wiedzieć. Chwyciłam telefon, zignorowałam ze jest druga w nocy i wybrałam jej numer. Odebrała za trzecim razem.

- Leevy. Coś się stało? - słyszałam jej zaspanie, pewnie niedawno wróciła i już ją wyrwałam ze snu, ale nie czułam się z tego powodu winna, ona coś ukrywa.

- Co wiesz o Gajeelu?

- Levy. Wiesz, ze kocham cię jak siostrzyczkę. Ale jest druga w nocy a Ty wydzwaniasz z quizem o swoim byłym. Jeśli to wszystko to wybacz, ale wracam spać.

- Erza! Do cholery, czego mi nie mówisz!

Po drugiej stronie zapadła cisza, myślałam, że się rozłączyła, ale po chwili usłyszałam:

- Jesteś w stanie do mnie przyjechać? To nie jest rozmowa na telefon.

Ubrałam się najszybciej jak mogłam, zamówiłam taksówkę i pojechałam do domu Erzy. Co ona ma mi takiego do powiedzenia?

Gdy tylko podeszłam do drzwi, otworzyły się, a szkarłatnowłosa stała w nich i smutno się uśmiechała, jeśli to z powodu dla którego tu jestem to naprawdę zaczynam być przerażona.

- Skoro do mnie zadzwoniłaś to znaczy, że przemyślałaś to?

- Przemyślałam to, ze Gajeel zachowywał się tak specjalnie. Od dwóch lat był najgorszą wersją siebie – nie sobą. Wiedział dobrze, jaki mam stosunek do takiego zachowania, a mimo to robił wszystko bym go znienawidziła, prawda? Dlaczego?

- Usiądź. Muszę najpierw ci coś wytłumaczyć, a później on to zrobi.

Czekaj co? Usiadłam skonfundowana. Gajeel tu jest? Czy oni mają romans?! CO TU SIĘ DZIEJE!?

- Gajeel rok temu spotkał się ze mną i poprosił mnie bym oddała mu przysługę. Uznał, że najlepiej będzie jeśli to ja będę musiała ci wszystko wytłumaczyć, w razie gdyby list nie wystarczył.

LIST? O CO CHODZI?!

Erza podała mi kopertę, rozpoznałam ostre pismo Gajeela, wyjęłam z niej dwie kartki. Dwie kartki wystarczyły by moje serce rozpadło się na maleńkie kawałeczki.

„Hej Dzieciaku

Jeśli to czytasz to Twoja straszna starsza siostra wywiązała się z umowy, podziękuj jej – wiem że nie było to dla niej łatwe, bo naprawdę cię kocha a nie mogła Ci pomóc.

Dała Ci list więc stało się to o czym nie chciałem przez długi czas myśleć. Przegrałem. Wybacz mi, ale okazuje się, że nie zawsze mam szczęście i nie zawsze wyjdę cało z każdej sytuacji.

Poznanie Ciebie było najlepszym co przytrafiło mi się w życiu. Nasze wspólne chwile były wszystkim czego pragnąć mogłem od życia. Jeśli byłaś choć w połowie tak szczęśliwa z naszego związku jak ja to skala spełnienia już dawno przekroczyła granice.

Wybacz jeśli czegoś nie zrozumiesz, albo gdzieś popełnię błąd, ale to ty byłaś tą łebską w tym związku. Choć przyznam że mimo powagi tego co chcę Ci przekazać – siedzę teraz ze słownikiem i sprawdzam poprawność każdego jebanego słowa. Wybacz, Dzieciaku.

Zapewne zdecydowałem się kontynuować swój okropny plan, dlatego musisz zrozumieć jedno. Nie potrafiłem powiedzieć, że cię nie kocham. Nie potrafiłem cię odrzucić. Nie potrafiłem cię zranić. Dlatego musiałem sprawić byś to ty porzuciła mnie. Ale hej! Ja to ja, łatwo mnie znienawidzić.

Zastanawiasz się pewnie dlaczego to wszystko. Rok temu, kiedy ten zjeb mój przeciwnik mi przyłożył tak, że straciłem przytomność a Ty mnie znalazłaś i zabrałaś na pogotowie, lekarz przekazał mi kurewską przykrą nowinę. Przy jakiś tam badaniach wykryto w moim bebechu guza. Po dokładniejszym badaniu wyszło, że mogę wydłużyć swoje życie, ale go nie uratuję. Za małe szanse na to. Myślałem nad tym bardzo długo i co do jednego zawsze byłem pewien. Nie chciałem byś była przy mnie jak będę umierał, nie zasłużyłaś na to by mnie widzieć w takim stanie. Będę starał się jak tylko będę mógł, ale jeśli będę coraz bliżej końca, będę musiał liczyć, że w końcu moje zachowanie cię zniechęci i odpuścisz. I nie będę miał Ci za złe. Będę nawet wdzięczny jeśli nie będziesz przeszkadzać w realizacji mojego planu.

Mam nadzieję, że mimo wszystko jeszcze kiedyś się uśmiechniesz i uszczęśliwisz jakiegoś innego kolesia, tak jak uszczęśliwiłaś mnie.

Twój Dupek z Alejki, ghi hi

Gajeel

Ps. Nie bądź zła na Erze, że nic Ci o tym nie powiedziała, błagałem ją by dopilnowała byś się o tym nie dowiedziała, mogła Ci powiedzieć tylko w dwóch przypadkach – albo po mojej śmierci (teraz) albo gdybym był na tyle głupi że istniałoby rozwiązanie, a bym się go nie podjął, mimo że mogłoby mi pomóc.”

Rufus x Lucy dla Derimi

 "Tworząc coś nowego, odtwarzając coś zapomnianego, zatracamy samych siebie."

Pamiętam. Pamiętam i nie mogę zapomnieć, choćbym chciał. Coś mnie powstrzymuje. Z jednej strony pragnę oddalić to wspomnienie w niebyt, ale z drugiej strony wciąż przy nim trzyma mnie ten jeden obraz. Obraz jej oczu wpatrujących się we mnie.

Stałem w alejce przy ruchliwej ulicy, obserwując i zapamiętując każde zachowanie mijających mnie osób.

Szczęście, zadowolenie, przerażenie czy fascynacja przeplatały się we mnie nader często. Cała moja wiedza pochodzi z książek. Czytam i zapamiętuję. Magię, uczucia, wydarzenia.. każde wspomnienie zajmuję specjalne miejsce wewnątrz mnie. Im więcej tego się nazbiera tym bardziej oddala się ode mnie obraz osoby jaką byłem kiedyś. Czy taki byłem? Czy jest we mnie coś naturalnego, czy może cała moja osoba to po prostu zlepek informacji o innych? Kim tak naprawdę jestem? Co za brednie. Rufus Lore, mag Sabertooth. Tym kim jestem. Ale wtedy pojawiła się ona i zburzyła mój uporządkowany świat.

Wychodziła z księgarni z kilkoma powieściami. Odruchowo zerknąłem na okładki i rozpoznałem wśród nich dwa tytuły, które miałem szczęście przeczytać już wcześniej. Jeden zawierał informacje na temat zaawansowanej magii przestrzennej, bardzo ciekawa lektura, choć autor zapożyczył wiele twierdzeń od znanego z zamierzchłych... Nie to jest ważne. To o te drugą książkę chodzi. „Za maską” nieznanego autora, powieść licząca ponad czterysta pięćdziesiąt lat i nadal wiernie publikowana. Czytałem ją za dziecka, a może to ktoś, kogo zapamiętałem, czytał? Nie wiem, ale jest to bardzo interesująca pozycja, która opowiada historię uwielbianego przez wszystkich chłopca, mającego wielkie grono rówieśników, kogoś wywyższanego do rangi Boga. Niestety w połowie książki chłopiec zostaję przez wszystkich odrzucony, nazywany, przez niedawnych przyjaciół, zdrajcą i kłamcą. Następnie zostaje wrobiony w morderstwo. Musi walczyć z okrutnym światem, tylko dlatego, że postanowił być sobą. Ja, czy też wspomnienia zawsze podziwiały tę postać. Bardzo dobrze ją zapamiętałem. A jeszcze lepiej zapamiętałem dziewczynę, która trzymała przede mną tę powieść. Jej blond włosy, uśmieszek samozadowolenia i te oczy. Wielkie orzechowe oczy wpatrzone w okładki nowo nabytych skarbnic wiedzy.

Z mojej podświadomości wypłynęły dwa wspomnienia. Jedno, które na moim miejscu podeszłoby do tej dziewczyny, i drugie, które kazało mi zostać tam gdzie stałem. Nim zdecydowałem się zrobić ten pierwszy krok, dziewczyna już odeszła i zniknęła w tłumie. Ale to nic. Zapamiętałem ją.

Szedłem w kierunku kwater mojej gildii, kapelusz miałem zsunięty na oczy, ponieważ słońce oślepiało przerażającym blaskiem. To oczywiste, powinienem o tym pamiętać, że coś takiego miało szanse się zdarzyć. A mianowicie, skoro miałem ograniczone pole widzenia to nie zauważyłem osoby z naprzeciwka, a i ona nie zauważyła mnie.

Przytrzymałem ją by nie upadła, spojrzałem na nią i mnie zamurowało. Moje wspomnienie, stało przede mną, w mych ramionach. Dziewczyna speszyła się, gdy zszokowany mocniej ją chwyciłem. Zauważywszy to zrobiłem to, co podpowiadała mi moja pamięć. Puściłem ją, odwróciłem się powiewając kamizelką i przyśpieszonym krokiem skierowałem się w niezidentyfikowanym kierunku. Cały plan może i by się udał, gdyby ona za mną nie pobiegła. Zatrzymała mnie, chwytając za rękaw.
 - Przepraszam i dziękuję – powiedziała lekko się uśmiechając.

Zamurowało mnie. Przeszukałem każdy zakamarek mojej pamięci, ale nie odnalazłem tam wspomnienia, które mogłoby mi wyjaśnić, dlaczego dla takich banalnych słów zdecydowała się mnie ścigać.

Ale pamiętałem coś innego. I postanowiłem wcielić to w życie.
 - Czy w ramach rekompensaty dałabyś się namówić na filiżankę kawy?
 - Z przyjemnością.

~

Była niesamowitym magiem, zapamiętałem każdy ruch jej ciała, wyraz twarzy czy zmianę w głosie. W głosie, który przez ostatnie kilka godzin doskonale zapadł mi w pamięć. Przegadaliśmy wiele godzin, wypiliśmy o wiele więcej niż jedną kawę. Zapamiętałem doskonale ten czas. Ale teraz wspomnienie to odeszło zastąpione jej cierpieniem.

Gdy zabrano ją do punktu medycznego moje serce wyrywało się z piersi ku niej, ale ciało stało w miejscu, czekając końca. Końca obowiązku polegającego na byciu Szablozębnym w glorii i chwale. Nie hańbienia gildii, siania postrachu i bycia najlepszym we wszystkim co się robi. A najważniejsze to nie posiadania słabości. Mistrz to człowiek apodyktyczny i krwawy. Według niego nie można być silnym, póki nie pozbędzie się wszystkich słabości. A miłość zdecydowanie nią jest.
Ale wtedy przypomniałem sobie, że warta ta trwa i trwa, a jedyne co może mnie z niej uwolnić to śmierć.

Odpychając Orgę i Rogue rzuciłem się w pogoń za tą kobietą.

~

Im więcej zapamiętywałem tym szybciej zatracałem samego siebie. To ja czy wspomnienia? Gdzie to ja decyduje, a gdzie robię to co należy poprzez pryzmat wspomnień? Tworzenie wspomnień to wspaniała magia, ale jakże niebezpieczna. Tworząc coś nowego, odtwarzając coś zapomnianego, zatracamy samych siebie. Radość bierze się z przezwyciężenia smutku życia, czy to cieszymy się z czegoś, w każdej chwili możemy to stracić. Coś straciliśmy? Będzie lepiej. Wszystko na tym świecie ma swoją cenę. A tym bardziej magia. Ale czy to prawda? Sądzę, że tak. Skoro ma ten jeden wyjątek. Wyjątek potwierdzający regułę. Magia wiążę się z ceną, ale miłość jest wolna. A ja mam dosyć płacenia. Jeśli zostanę ukarany za to, co mówi mi serce, nie obchodzi mnie to. Warto zrobić wszystko by odnaleźć prawdziwego siebie. A moje prawdziwe, wolne od wspomnień innych, ja mówi mi, że mam nie zaprzepaszczać szansy na szczęśliwe zakończenie. A wiem, że Lucy jest moim. Ponieważ, każde szczęśliwe zakończenie zaczyna się od nadziei. A moją nadzieją jest ona. Ta, która dostrzegła to, czego nie mogłem dostrzec ja. Prawdziwe wnętrze człowieka schowanego za maską.

Erza x Lucy dla Jul

„O balansowaniu na skraju obłąkania nie wspominając.”

Planowali ten wypad od miesięcy. Tylko ich czwórka, auto i droga przed nimi. Wszystko zapowiadało się świetnie. Słoneczny dzień i ani jednej chmurki na niebie. Idealny na rozpoczęcie nowej przygody. Natsu, jako iż jechali jego autem, kierował, obok niego siedziała Lucy, na początku miejsce zajął Gray, ale po niewielkiej chwili Erza postanowiła nie ryzykować czy ta dwójka czasem nie zacznie się kłócić.

Na początku wszyscy ze sobą rozmawiali, ale im dłużej jechali, tym bardziej to ich nużyło, więc postanowili zając się sobą. Erza zatopiła się w lekturze jakiejś lekkiej literatury erotycznej, Gray, mając założone słuchawki i laptopa przed sobą, oglądał jakiś film z Robertem Downey Jr.. Za to na przednich siedzeniach rozgrywało się karaoke. Radio rozkręcone na maksa, a do wtóru utworów zmieszane głosy Natsu i Lucy.

Co jakiś czas dostawali opieprz od Erzy, żeby to ściszyli, ale najwyraźniej aż tak jej to nie przeszkadzało, skoro parę razy przyłapano ją jak również śpiewa.

Czas mijał, kawał drogi za nimi, ale jeszcze więcej przed nimi. Zaczęło się ściemniać, a niebo zasnuły chmury.

Po małym odpoczynku na stacji benzynowej postanowili nie zatrzymywać się nigdzie na noc. Dopóki Natsu nie będzie odczuwał zmęczenia ma prowadzić, później Erza albo Gray go zmienią i w ten sposób, już jutro będą na miejscu ich pierwszego celu.

Było już dobrze po północy, Gray i Erza zasnęli, a Lucy, która niedawno się obudziła, miała pilnować, żeby Natsu nie zasnął za kierownicą.

Droga się dłużyła i Lucy chciała zaproponować zmianę kierowcy, kiedy nagle auto zaczęło zjeżdżać na sąsiedni pas.

 - Natsu!

Chłopak natychmiast się obudził, zjechał na właściwy pas, parę razy zamrugał oczami i uśmiechnął się.

 - Spokojnie Lucy, jeszcze kawałek aż znajdę jakąś zatoczkę. Wtedy któreś z nich mnie zamieni.

 - No nie wiem czy to dobry pomysł...

 - Daj spokój. Nie mogę zatrzymać się na środku jezdni. Obudź Erze.

Blondynka odwróciła się do tyłu i próbował obudzić szkarłatnowłosą, a w tym czasie Natsu podkręcił radio z którego leciała piosenka Alanis Morissette ”Ironic”. Natsu, aby nie zasnąć zaczął wtórować.

Lucy usiadła na swoje miejsce i zaczęła się bujać w rytm muzyki. Usłyszała jak z tyłu budząca się Erza lekko nuci. Spojrzała przed siebie i wrzasnęła. Coś wielkiego i ciemnego stało pośrodku drogi. Natsu jechał wprost na to stworzenie i zdawał się go nie widzieć. Kiedy dziewczyna wrzasnęła, przestraszony Natsu, odruchowo chciał ją objąć. Wybudzony wrzaskiem Gray, niewiele myśląc, wychylił się do przodu w próbie złapania kierownicy. Niestety auto zboczyło z drogi i pędziło wprost na rosnące nieopodal drzewa. Początek nowej przygody, był ich końcem.

„Isn't it ironic... don't you think?”

~

Wyszła ze szpitala i ruszyła na cmentarz. Miesiąc. Tyle minęło od tego wypadku. Ona i Erza miały niesamowite szczęście, że wyszły z tego żywe. Niestety. Chłopcy nie mieli tego szczęścia. Już nigdy nie usłyszy śmiechu Natsu, nie skłoni do działania Gray'a. Już nigdy ich nie zobaczy. Jej przyjaciele zginęli przez nią. To miała być ich wielka przygoda, dla połowy z nich była to ostatnia w życiu podróż.

Ludzie, z którymi rozmawiała o wypadku wydawali się jej wierzyć co do stworzenia, które widziała. Do czasu aż jej nie zostawili. Wtedy śmiało można było usłyszeć, że był to wymysł zmęczonego umysłu. Ale Lucy wiedziała swoje. To jej się nie przyśniło. To tam naprawdę było. Człekopodobny kształt. Cały czarny z wyjątkiem ślepi. Te miał przerażająco złote. Gdy tylko zamykała oczy, widziała to stworzenie. Od wypadku widziała je tylko we śnie, nigdy na jawie. Czasami myślała o tym, że może ci ludzie mają rację? Może nie do końca się obudziła i ten stwór był tylko jej wyobrażeniem? Chciała z kimś porozmawiać, ale nikt nie wierzył. Nikt prócz Erzy. Ale szkarłatnowłosa na pewno robiła takie wrażenie, żeby podeprzeć na duchu biedną Lucy. Nikt nie czuł tego co ona. Poczucia winy, zagubienia... O balansowaniu na skraju obłąkania nie wspominając. To jej wina, że przyjaciele nie żyją. Musi z tym żyć. To jej kara, a gdyby tak stchórzyć?

Dotarła do pierwszego grobu. Gdy spojrzała na litery układające się w imię jej najbliższego przyjaciela łzy same popłynęły, nogi się pod nią ugięły. Siedziała rozpaczając już kilka godzin. Nie miała odwagi tak po prostu odejść.

Ściemniało się, a Lucy dalej siedziała pogrążona w samotnym cierpieniu. Straciła poczucie czasu i teraz tępo wpatrywała się w nagrobek, trzęsąc się z zimna.

Poczuła, że ktoś ją czymś okrywa i lekko szarpię w górę. Nie miała siły stawiać oporu. Kiedy stanęła na nogach, te z odrętwienia nie mogły jej utrzymać i mimo wolnie wtuliła się w przybysza. Poczuła jak ten ktoś kładzie dłoń na jej tali i ją do siebie przysuwa. W zapłakanych oczach mignęły jej szkarłatne włosy, wtuliła się w koleżankę i na nowo zaczęła ryczeć. Była wdzięczna Erzie, że ta nie szepta jej żadnych słów pocieszenia tylko trwa w milczeniu.

Gdy już się trochę uspokoiła, dała się zaprowadzić do mieszkania. Od tamtej pory często zdarzało się, że Lucy odwiedzała cmentarz, a Erza ją sprowadzała.

~

Minęło sporo czasu zanim Lucy, jako tako, wróciła do społeczności. Wypadek odmienił ja całkowicie, rzadko kiedy się odzywała i nigdy się nie śmiała, nawet nie uśmiechała. Bez Erzy nie dawała sobie rady. Szkarłatnowłosa po tygodniu, kiedy to upewniła się w przekonaniu, że Lucy nie daje sobie rady, wprowadziła się do blondynki.

Gotowała, sprzątała, ale co najważniejsze dla Lucy, po prostu była. Wielokrotnie się zdarzyło, że będąc sama znów widziała tę okropną twarz, ale gdy tylko pojawiała się przy niej Erza, potwór rozwiewał się.

Blondynka unikała ludzi, zaszywała się w łóżku i z niego nie wychodziła. Bała się, że gdy tylko wyjdzie znów stanie się przyczyną czyjeś śmierci. Na początku odsuwała od siebie nawet szkarłatnowłosą, ale szybko przekonała się, że nie jest łatwo ją spławić. Z każdym dniem coraz bardziej przywiązywała się do jej obecności i była jej wdzięczna.

Wiedziała jednak, że to wzajemne przywiązanie, ze strony szkarłatnowłosej jest czymś więcej. Gesty, słowa i te oczy pełne czułości. Kiedy Lucy uświadomiła sobie, że jej koleżanka zakochała się w niej, było już za późno. Czuła nieopisaną wdzięczność w stosunku do Erzy, że nie mogła jej odrzucić, sprawić bólu. Starała się zaznaczyć pewną granicę. Unikała zbyt intensywnego patrzenia w jej brązowe oczy. Ograniczała dotyk i starała się nie popełnić jakiejś gafy językowej. Mimo tego wszystkiego wiedziała, że już za późno. Erza przepadła.

~

Czerwone ślepia wpatrywały się w nią intensywnie. Próbowała uciec, ale mimo męczącego biegu, wciąż stała w miejscu, a stworzenie się do niej przybliżało. Wrzeszczała wzywając pomocy, ale nikt nie nadchodził. Biegła i biegła, a potwór był tuż za nią. Usłyszała szelest przecinanego powietrza i poczuła palący ból w plecach. Wtedy się obudziła. Jej ciałem targały drgawki, spazmatycznie łapała oddech. Niestety ból plecy nie odszedł wraz z sennym koszmarem. Każdy ruch sprawiał jej niewyobrażalny ból.

Drzwi jej sypialni się otwarły i wbiegła Erza. Usiadła obok niej i odgarnęła niesforne kosmyki z jej twarzy. - Wszystko gra? - spytała nie odrywając wzroku.

 - To znowu ten potwór. Te jego ślepia.. Zaatakował mnie!

 - To tylko sen, Lucy. Wszystko będzie dobrze...- Chciała przygarnąć dziewczynę do siebie, ale blondynka się wyrwała. 

 - To nie był sen! Naprawdę mnie zaatakował! Zobacz moje plecy! Są całe we krwi! - Na dowód pokazała umazaną czymś czerwonym, co bez wątpienia było krwią, dłoń.

Szkarłatnowłosa wstała i delikatnie uniosła koszulkę Lucy. Opuściła pokój i wróciła z naręczem maści i opatrunków. Bez słowa zajęła się przeczyszczaniem rany. Po kilku minutach skończyła.

 - Jak się teraz czujesz? - spytała.

 - Lepiej, dziękuję. Czy mogłabyś zostać? Boję się, że on znów powróci.

 - Oczywiście.

Lucy ułożyła się na boku i poczekała, aż Erza zrobi to samo. Wtuliła się w nią, a po chwili poczuła jak szkarłatnowłosa przebiera palcami w jej włosach. Blondynka przymknęła oczy z rozkoszy.

Erza w tym czasie wróciła do niedawnego wydarzenia. Bała się. Bała się jak cholera, gdy usłyszała ten przeraźliwy wrzask. Wbiegła na łeb na szyję do pokoju Lucy. Jej koszmary nie były niczym nowym, zdarzały się często i zawsze kończyły na tym, że Erza musiała pilnować Lucy podczas snu jak dziecka. Gdy wbiegła i zobaczyła dziewczynę tak roztrzęsioną miała ochotę porwać ją w ramiona i wycałować z niej całe to cierpienie. Ale wiedziała, że to ja tylko wystraszy. Przywołała resztki samokontroli i podeszła do niej. Trochę się wystraszyła, gdy Lucy z takim przekonaniem mówiła o tym, że coś ją zaatakowało. Gdy dziewczyna podsunęła pod jej twarz dłoń, która rzekomo miała być umazana we krwi, Erza się zaniepokoiła, ale nie dała tego po sobie poznać. Posłusznie obejrzała zranione plecy. Były nieskazitelne. Musiała szybko wyjść.

W kuchni ochłonęła. Podejrzewała już od dawna, że z psychiką Lucy jest źle, ale nie sądziła, że dziewczyna nie będzie w stanie odróżnić snu od jawy. Wzięła pierwsze lepsze leki i wróciła do koleżanki.

Przestała bawić się jej włosami. Uniosła głowę Lucy i lekko musnęła swoimi wargami jej. 

 - Zawszę będę przy tobie. 

Mirajane x Erza dla Sayaka Yukai

 "Cholera, dlaczego to tak trudno powiedzieć?!"

- Mogę odprowadzić cię do domu? - zapytał jak co dzień.

Zawsze dostawał negatywną odpowiedź, ale się nie poddawał. Będzie o nią walczyć. Nigdy się nie podda. Kochał ją od pierwszego wejrzenia. Szkarłat jej włosów śnił mu się po nocach. Pragnął mieć ją zawsze przy sobie. Jednak ona nie potrafiła się na nikogo otworzyć. To nic. On będzie przy niej, poczeka. Jest tego warta. Zrobi wszystko, aby ją uszczęśliwić.

 - Możesz. Muszę z kimś porozmawiać. - To jego najszczęśliwszy dzień w życiu.

Szedł ramię ramię z nią, miłością swojego życia. Po krótkiej chwili ciszy, dziewczyna zatrzymała się i spojrzała w jego niebieskie oczy. Jej twarz, jak zawsze, ukrywała emocje przed światem. Brązowymi oczyma spoglądała uważnie na niego, wahała się czy może z nim porozmawiać. Uśmiechnął się, aby dodać jej odwagi. Niezauważalnie odwzajemniła uśmiech, wzięła głęboki wdech i spytała.

 - Zakochałeś się kiedyś? - To, bezpośrednie i szczere, pytanie trochę go zatkało. Spojrzał na nią, w jej piękne oczy. W jego umyśle pojawiły się wszystkie chwile spędzone z nią.
 - Tak. - odpowiedział.
 - Po czym można poznać, że to naprawdę miłość? A nie tylko zauroczenie?
 - Jeśli myślisz o tym kimś nieustanie. Kiedy marzysz o wzięciu go w ramiona. Gdy w bezsenną noc pragniesz by był przy tobie. Kiedy na każdym kroku rozmyślasz o tym kimś. Kiedy widzisz jego nie tylko zalety, ale i wady, a tobie to nie przeszkadza, że mimo wszystko wiesz, że możesz z nim być. Kiedy jesteś w stanie poświęcić siebie, aby ją uszczęśliwić. To właśnie miłość.

Z każdym zdaniem czuł się coraz pewniej. Po raz pierwszy, odkąd ją pokochał, tak szczerze mówił o tym co czuje. Pochylił się, spoglądał w jej zdezorientowane oczy. Gdy jego usta były już tak blisko jej, ktoś im przeszkodził.

 - Scarlet!

Odsunęła się od niego i spojrzała w stronę z której dochodził głos. Ku nim szła białowłosa dziewczyna, skądś ją pamiętał. No tak. Mirajane. Chodzi razem z Erzą do klasy. Jeszcze nie rozpracował powodu, ale wiedział, że się nienawidzą.

 - Strauss, czego chcesz? - spytała wojowniczo szkarłatnowłosa.
 - Tego co zawsze. Znaj swoje miejsce. Co to miało być na przerwie? Poprawiać mnie? Mnie? Jeszcze cię nie nauczyłam, że ze mną się nie zadziera, Scarlet? - Była gotowa bić się z Erzą, o byle głupotę. Widział to w jej oczach. Stanął między nimi. Białowłosa spojrzała na niego, jakby dotychczas nie świadoma jego obecności.
 - Jeśli pozwolisz pójdziemy już i zapomnimy o wszystkim.
 - Scarlet, posyłasz na mnie swojego pieska? Zjeżdżaj z drogi, Fernandes. - odepchnęła chłopaka - Gdzie ona jest?

Rozejrzał się. Rzeczywiście, Erzy nigdzie nie było. To do niej niepodobne. Ona nigdy nie ucieka.

~

Nie mogła spać. Gdy tylko próbowała zasnąć, pod powiekami pojawiały się te niebieskie oczy. Leżąc i miotając się w łóżku przez cała noc, pragnęła mieć kogoś przy sobie. Objąć szczupłe ciało, zatopić dłonie w długich, delikatnych włosach, wtulić się w jej szyję. Tylko to mogło dać jej równowagę, której teraz jej brakowało.

Podczas kolejnej bezsennej nocy postanowiła się przespacerować. Może znajdzie jakieś rozwiązanie? Ale jakie? Próbowała wszystkiego! Unikała jej, ale to dosyć trudne jak jest się w tej samej klasie. Ignorowała ją, ale jej się nie da ignorować. Mira, była i jest zawsze w jej życiu. Dlaczego nie może mieć swojego księcia z bajki? Dlaczego to musi być księżniczka?

A może przestać uciekać? Może takie jest przeznaczenie? Co by się stało, gdyby wyrzucić to z siebie? W najgorszym wypadku, byłaby poniżana trochę częściej niż zwykle. Zawsze walczyła, a teraz będzie uciekać? Nie ma mowy. Powie jej co do niej czuje.

Minęła jakąś staruszkę, która, za drobny datek, przepowie przyszłość. Głupota. Przyszłość się tworzy na każdym kroku. Nie można jej przepowiedzieć.

Wracała już do domu kiedy zobaczyła kogoś. Kogoś cholernie podobnego do Miry. Przyjrzała się lepiej. Tak, to ona. To ona obściskuje się z jakimś kolesiem.

Krew się w Erzie zagotowała. Do oczu napłynęły łzy. Tak nie może być. Nie, kiedy ona postanowiła wszystko wyznać.

Podbiegła do nich, odepchnęła chłopaka, który, widząc determinację dziewczyny, uciekł, zanim oberwie mu się mocniej.

 - Co ty odpierdalasz, Scarlet? Wracaj do swojego pieska.
 - Przestań! Co ty wyprawiasz? - Białowłosa stała lekko skonfundowana.
 - Scarlet, to ty zjawiasz się nie wiadomo skąd, tylko po to żeby wystraszyć mojego chłopaka. I śmiesz zwalać na mnie?! Co ty ćpałaś, kobieto!?

Erza przestała trząść się z gniewu. Uspokoiła się. Załzawionymi oczyma spojrzała na obiekt swoich westchnień.

 - Chodzi o to, że ja... no... bo.. Cholera, dlaczego to tak trudno powiedzieć?! - wywrzeszczała w przestrzeń. Białowłosa ze spokojem oparła się o drzewo, zaplotła ręce na piersi i wyczekująco przyglądała się Erzie. - Ja.. Ja cię, chyba, kocham!

Po tych słowach szkarłatnowłosa nie odważyła podnieść wzroku na adresata swojego wyznania. Wpatrywała się w czubki swoich butów z nadzieją, że Mira, może jednak, coś do niej czuje. Po chwili ciszy poczuła delikatną dłoń na podbródku, zamknęła oczy z wyczekiwaniem. Jednak kiedy nic się nie działo, otwarła je i spojrzała w te niebieskie oczy, które były przy niej, gdy tylko próbowała zasnąć. Chciała coś powiedzieć, obojętnie co, tylko żeby ta cisza się skończyła. Ale nim cokolwiek wydukała, Mirajane zaśmiała się jej prosto w twarz. Zostawiła ją samą. Łzy popłynęły z zdwojoną siłą. Te noc zapamięta na długo. Noc, w której jej prawdziwa miłość okazała się pomyłką.

~

Próbowała zapomnieć. Próbowała wszystkiego. Nic nie pomagało. Skoro nie mogła być szczęśliwa z tą, którą kocha, chciała spróbować szczęścia z kimś innym. Z kimś, kto zawsze był przy niej. I tak postanowiła dać szansę Jellalowi.

Spoglądał na nią z taką miłością, że każda dziewczyna byłaby zachwycona mając takiego chłopaka. Każda, ale nie Erza. Spacery, trzymanie za rękę, uściski i przelotne buziaki to nic innego jak iluzja, która miała dawać szczęście. I faktycznie kogoś uszczęśliwiła. Jellala.

Przynajmniej nie naciskał na nią, dawał jej tyle czasu ile potrzebowała. Nie nalegał, nie rozkazywał. Był.

Następnego dnia, po incydencie z feralnym wyznaniem, obawiała się, że w akcie poniżenia Mira rozpowie o orientacji Scarlet, ale nic takiego się nie stało. Za to bardziej się oddaliły. Czyżby białowłosa bała się tego, kim jest Erza? To bez sensu. To było nie podobnie do niej.

Możliwe, że ten dystans ochłodziłby uczucia szkarłatnowłosej. Gdyby już nigdy więcej nie zobaczyła dziewczyny. Ale to tylko próżne mrzonki. Ich spotkanie nadeszło prędzej niżby się spodziewały. A wszystko to można by przypisać przypadkowi, ale one wspólnie później obwiniały przeznaczenie.

~

Była już blisko domu Lucy. Ostatnimi czasy blondynka odseparowała się od świata i nikogo nie chciała widywać. Mimo to Erza przychodziła kiedy tylko mogła. Chociażby tylko po to, żeby dać znać, że Lucy nie jest sama.

Kiedy podeszła bliżej, zauważyła, że z naprzeciwka w jej stronę zmierza osoba, której nie spodziewała się tutaj ujrzeć.

 - Co ty tutaj robisz?! - krzyknęła.
 - Lucy, to też moja znajoma. Nie masz do niej wyłączności. - odparła Mira.
 - Jakoś wcześniej cię tutaj nie widziałam. Nagle ci na niej zależy? - zatrzymała się przed białowłosą i wyzywająco spojrzała w jej oczy. Mimo iż w środku cała się trzęsła, nie da tej satysfakcji, że dziewczyna coś dla niej nadal znaczy.
 - Słuchaj, możemy się kłócić. Odpowiada mi to. Ale nie sądzisz, że to teraz niestosowne? Lucy potrzebuje mnie.. nas. Będziemy sobie skakać do gardeł czy jej pomożemy?
 - Nie mogę w to uwierzyć... Po raz pierwszy powiedziałaś coś sensownego. - Erza zauważyła jak dłonie Miry się zaciskają. Chce się bić? Jak za starych dobrych lat... Niestety, Mira tylko wyminęła Scarlet i zapukała do drzwi blondynki.

Miała ochotę zawrócić, ale obiecała Lucy, że dziś przyjdzie, że pomoże jej się otworzyć. Nie mogła z tego zrezygnować tylko i wyłącznie z osobistych pobudek.

Przez całe spotkanie Erza była myślami gdzie indziej. Ze wszystkich sił starała nie pożerać wzrokiem białowłosej. Jej starania zaowocowały tym, że często była nieobecna i odpowiadała nie na temat.

Z całej rozmowy dotarło do niej tylko tyle, że powodem dla którego Lucy oddzieliła się od świata była zdrada. Lucy od trzech lat była w związku z Juvią. Zaczęło się od wspólnego wylewania żalów przy drinku i przerodziło we wspólną więź. Obie nieszczęśliwie zakochane w chłopakach, dla których były niczym jak zabawką, odkryły, że do szczęścia wcale nie jest potrzebny mężczyzna. Dlatego też zdrada ze strony Juvii nie była by tak bolesna, gdyby nie fakt, że dziewczyna przespała się z Grayem, facetem, który tak dotkliwie ją skrzywdził parę lat temu.

Nie wiele myśląc, Scarlet, postanowiła, że tak być nie może. Juvia musi zapłacić za to co zrobiła. Spojrzała na Mirę i w jej oczach dostrzegła nić porozumienia.

To co je dzieliło, wszystkie sprzeczki muszą odejść w zapomnienie. Teraz najważniejsza jest Lucy.

~

 - Dlaczego ich tutaj jeszcze nie ma? - niecierpliwiła się Mira.
 - Spokojnie, zaraz przyjdą. - odparła znudzona Erza. Miała już dość ciągłego narzekania ze strony znajomej.
 - Widzisz te chmury? Widzisz je? Jak nic zaraz będzie lało! - Erza przewróciła oczyma, co najmniej od pięciu minut Mirajane zsyła na nie przepowiednie deszczu.
 - Ogarnij się. To tylko deszcz. Nie zginiesz od tego.
 - Ale będę mokra! - Erza po raz kolejny przeklinała w duchu swoją zboczoną naturę. Ile by dała, żeby choć raz nic jej się nie kojarzyło. - A może tobie to odpowiada? - ciągnęła Mira. Przyciszyła ton głosu i niebezpiecznie zaczęła się zbliżać do szkarłatnowłosej. - Strużki deszczu niknące pod moją bluzką, która, cała mokra, opina mój biust...

Była już bardzo blisko, mówiła wprost w ucho Scarlet. Jej ciepły oddech drażnił ją. Sparaliżowana tą nagłą bliskością nie mogła się ruszyć. Jeszcze chwila i chwyci w ramiona białowłosą i zrobi to na co miała ochotę odkąd odkryła swoją miłość. Chwyci ją i nie puści. Oblizała usta i już... już miała to zrobić, gdy Strauss niespodziewanie się odsunęła. Z nieba lunęło, a białowłosa zaczęła się śmiać.

Dla Erzy było to zbyt wiele. Rzuciła się z pięściami na dziewczynę. Szarpały się i miotały. Obijały o drzewa, turlały po ziemi.

Po kilkuminutowej walce, z daleka od siebie, wstały z ziemi i, otrzepując się z gałęzi i trawy, ruszyły w milczeniu ku najbliższej ławce.

Cisza ciągnęła się nie ubłaganie, obie coraz bardziej przemoczone spoglądały w dal, jakby wspominając jakieś odległe wydarzenie. W końcu ciszę przerwała Erza.

 - Pamiętasz jak to się wszystko zaczęło? - spytała cicho.
 - Oczywiście. Byłyśmy małe. Zjadłam twoje ciasto. Nie mogłaś mi tego wybaczyć i za każdym razem wypominałaś. - uśmiechnęła się lekko – A ja nie mogłam zapomnieć jak wydałaś mnie staruszkowi. Od tamtej pory nie było spotkania przy którym nie rzucałyśmy się na siebie.
 - Wszystko zaczęło się od takich głupot... Dlaczego nie mogłyśmy dojść do porozumienia? - rzuciła to pytanie jakby w przestrzeń, niepewna czy chce usłyszeć odpowiedź.
 - Może... w jakiś sposób bałyśmy się, że gdy się pogodzimy, to nie będzie już niczego, co by nas do siebie przyciągało? - wysnuła swoje przypuszczenia Mira.
 - Więc sądzisz, że gdyby nie chęć odwetu... to nie mogłybyśmy znaleźć niczego, co by nas łączyło?
 - To tylko przypuszczenia.

Obie zamilkły nie wiedząc co powiedzieć dalej. Ale tym razem nie była to jakaś niezręczna cisza.

 - Zabawne, że rozstanie Lucy i Juvii zmusiło nas do zawarcia sojuszu. - podjęła po chwili Mirajane.
 - Zaczęłyśmy współpracować, ale i tak nam nie wyszło. W końcu ani Juvia ani Gray się nie pojawili. Nawet odrzucając nasze niesnaski nie potrafimy nic wspólnie zrobić. - Uśmiechnięta Erza spojrzała niepewnie na białowłosą. - Wiesz... - podjęła po chwili – Pamiętasz te noc, w którą wyznałam, że chyba cię kocham? - Mira nie spuszczając wzroku z dziewczyny przytaknęła. - Ja cię naprawdę kocham.

Po tym wyznaniu zapadła oczekująca cisza. Deszcz przeszedł w lekką mżawkę, gdzieniegdzie na niebie zaczęło się przejaśniać. Mirajane wstała i ruszyła przed siebie. Po paru krokach się zatrzymała i odwróciła. Na jej ustach błądził lekki uśmiech.

- Wiesz, Scarlet. Ja cię nie nie lubię.

~

Witajcie

Jestem kolejną zabłąkaną duszą, która lubi tworzyć nowe, niesamowite historię. 

Mam nadzieję, że dacie mi szansę się wykazać i rozwijać.

Dziękuję za przyjęcie mnie w to grono.

Chciałabym powitać nowe koleżanki, jak i was - czytelnicy :D