Jellal x Erza dla Ultear (Część 1)

Moi drodzy. Jeśli zamawiacie jakiś paring u którejś z nas, proszę patrzcie czy nasze kolejki nie są zamknięte, jak w moim przypadku. Po za tym zamówienia mają być składane w ZLECONYCH MISJACH.

~Jellal~

Żeglowali już od wielu godzin. Miał kompletnie dosyć tego statku, morza, a nawet wiatru… Można było by się wydawać, że 12-letniemu chłopcu podoba się dryfowanie po ogromnych falach ale nie jest to nic fajnego…

Opierał się o burtę przy czym wpatrywał się w ogromny księżyc i gwiazdy. Od jakiegoś czasu patrzył tylko na nocne niebo…  Dawało mu one poczucie błogiego spokoju.

Ciszę przerwał huk.  Był przerażony, ale zrozumiał, co się dzieje. Piraci.

- Mamo! Tato!- wrzasnął- Atakują!

Szybko podbiegł do steru. Nie wiedział nawet dlaczego… Nie umiał obsługiwać głupiego statku nigdy go to nie interesowało…

Przed nimi wyłonił się olbrzymi statek. Z powiewającą piracką flagą.  

- Jellal!- Usłyszał wrzask rodziców.- Schowaj się! Natychmiast!

Spojrzał raz jeszcze na flagę po czym zbiegł pod pokład. Schował się w kąt pokoju. Słyszał każdy wystrzał, krzyki załogi i rodziców, którzy próbowali się bronić. Jednak nagle wszystko ucichło… Spojrzał przerażony na drzwi. Podniósł się. Powoli zakradł się na górę. Zobaczył tam kobietę o długi szkarłatnych włosach splecionych w warkocz, a na nich ogromny czarny kapelusz.

- Nie bierzemy jeńców Raphallo- odparła i spojrzała na mężczyznę stojącego  przed nią. On kiwnął na znak, że rozumie i uśmiechnął się złowrogo.

Jednak on sam nie rozumiał… Spojrzał na załogę,  na pierwszej linii frontu byli jego rodzice.  „Nie, nie nie… Co teraz?!” Paniczny głos odezwał się w jego głowie.

Wskazany przez kobietę pirat podszedł do ojca i przyłożył broń do jego głowy. Usłyszał błagalny głos matki.  A on sam zamarł. Nie mógł się ruszyć.  Po chwili usłyszał strzał, a jego ojciec leżał na deskach. Raphallo podszedł do matki, zapewne chciał zrobić to samo.

Ale nie mógł na to pozwolić.

- Nie!- wrzasnął.

Wszyscy na niego spojrzeli.

- Jellal nie! Uciekaj !- krzyczała mama. Próbowała się wyrwać z objęć jak tylko mogła ale nie udało się jej.

- O widzę młody Fernandes- powiedziała kobieta o szkarłatnych włosach. Teraz zrozumiał, że to ona była kapitanem całej tej szajki. – Matki się pozbyć, jak reszty jej załogi. Chłopaka, zabrać idzie z nami.- Uśmiechnęła się.

- Nie! Jellal!- Usłyszał głos matki, a potem kilkakrotny wystrzał.

~*~

Otworzył oczy.  Ciągle ten sam sen. Ciągle ta sama rozpacz i smutek. Wściekłość pożerała go od środka i to już od 5 lat.

Ucieczka nie była możliwa… Próba samobójcza, nie wchodziła w grę. Musiał pomścić rodziców. Żył tylko dla zemsty…

- Jellal do mnie!- Usłyszał wrzask Rapahallo.- Pani Kapitan wzywa!

Nienawidził go. Czekał, aż pozbawi go życia, zabierze mu ostatni oddech. Tak jak on odebrał go całej jego rodzinie… Codziennie ćwiczył walkę i szermierkę, ale jak miał dać radę przeciwko hordzie plugawych piratów na tym statku.  Nawet jeśli by pokonał ich, na jego drodze do wolności stanęła by Irene, która pokonała by go z łatwością. Nigdy nie widział takiej kobiety. Podczas pięcio-letniej podróży na „ Szkarłatnej Rozpaczy” widział jak rozgromiła tyle potężnych przeciwników… Tym bardziej, że jest bytem nadprzyrodzonym, jak zabić, kogoś, kto nie ma duszy ?

Ciągłe pytania, a brak odpowiedzi coraz bardziej utwierdzał go w przekonaniu, że musi się wydostać z tego statku i zdobyć siłę, która zabiję niezwyciężoną kobietę.  

- Głuchy jesteś!- kolejny wrzask.

Podniósł się z łóżka. Po czym podszedł do drzwi, które znajdowały się niecały metr od niego. Otworzył je i  powędrował na górę pokładu.

- Co chcę od mnie Pani Kapitan?- spytał.

By zabić wroga, trzeba utrzymać go w przekonaniu, że jest on twoim przyjacielem. Przez długi czas walczył o to by mu zaufała i udało się… Teraz uznaję go za swojego syna… Za każdym razem, gdy się do niego tak zwraca, czuł nie wyobrażalny ból. Jak śmiała tak do niego mówić, po tym jak wydała wyrok śmierci na jego prawdziwych i kochających rodziców!

- Idź i się dowiedz.- odparł zastępca kapitana.

Był od niego mniejszy i to o dobre 30 centymetrów. Jednak był zwinny i szybki. Umiał doskonale posługiwać się mieczem… Jego głowa była łysa, w prawym uchu nosił okrągły kolczyk. Oczy był małe i przebiegłe. A uśmiech zawsze oznajmiał mu, że chcę go zabić.

Przełknął ślinę i zacisnął szczękę by powstrzymać się przed rzuceniem się na karła, po czym zaczął iść po schodach na górę, do kajuty Belserion.

Stanął przed drzwiami i zapukał. Usłyszał natychmiastowe „ Wejść”.

Posłusznie otworzył drzwi i zamknął je za sobą.

- Jellal jesteś.- powiedziała kobieta.Siedziała za małym biurkiem. W dłoni trzymała kawałek papieru.-  Musimy omówić pewien mały problem.

Skoro był to dla niej problem, to w pewności nie był on „mały”.

- O co chodzi?- spytał  zainteresowany.

- Na naszym terenie zaczęli panoszyć się, bardzo pewni siebie piraci. Ich wyczyny stały się bardzo głośne, ludzie mawiają, że są silniejsi nawet od nas. A ich statek „Fairy Tail” budzi ogromny podziw… Oczywiście są to zwykłe wymysły. A my nie damy s szargać naszego dobrego mienia, prawda ?- Uśmiechnęła się przebiegle.

Kolejni piraci… Znowu to samo. Ponowne wybicie całej załogi w pył… Ale dlaczego ona tak się nimi interesuje?

- A co ma to ze mną wspólnego ?

-  Chodzi o twoją pobyt w „Rajskiej Wieży”. Uczyły się tam jeszcze inne dzieci, a w tym pewna dziewczyna, która jest mi potrzebna.- odparła.

„Rajska wieża”- był to przytułek, a raczej więzienie… W wieku 7 lat został odebrany swojej rodzinie i odesłany do tego okropnego miejsca. To był okropny okres jego życia. Ale znalazł tam przyjaciół, ale pamiętam ich jak przez mgłę…

- Nie pamiętam tego miejsca, nawet gdybym pamiętał wolałbym zapomnieć…

- Chodzi mi o dziewczynę która miała na imię Erza.- rzekła. – Jest mi potrzebna.

Kojarzył te imię… Przed jego oczami stanęło wspomnienie. Małej dziewczynki o szkarłatnych, krótkich włosach. I czekoladowych oczach, jedno było zasłonięte przepaską. Ten uśmiech… Co Irene mogła chcieć od tego dziecka? Wiele zawdzięczał tej małej osóbce, ale uciekła. Zostawiła go…

- Nawet jeśli ją kojarzę, to co z tego? Nie wiedziałem jej od 10 lat.

- Sprowadź ją tu, ale najpierw musisz dołączyć do załogi Fairy Tail.- powiedziała.- To jest ważne. A w pewności, będzie cie  kojarzyć, więc ci zaufa.

 Wiedział, że ta dziewczyna wiele dla niej znaczy, choć to mało uczciwe wiedział, że będzie musiał wykorzystać ją do własnych celów. Jako kartę przetargową. Będzie musiał zabić Irene, a następnie całą jej załogę, dopiero wtedy odzyska spokój.

Zemsta. Od zawsze słyszał, że niszczy od środka… Ale dzięki niej czuł się silniejszy i dla niej poświęci wiele na swojej drodze. Dlatego wiedział co musi zrobić by jej dokonać.

-No dobrze. Przypuśćmy, że mi zaufa. Co dalej ?

- Proste. Przyprowadzisz ją do mnie. A gdy powrócicie zniszczymy Fairy Tail.- powiedziała i uśmiechnęła się. – A zapomniałam dołączyć do tego pewną informację. Gdy dostarczysz mi dziewczynę całą i zdrową, pozwolę ci odejść.

Spojrzał na nią zdziwiony. Odejść ? Te wszystkie lata niewoli…

- Jak to ?

Czy myślała, że w tę sposób w kupi się w jego łaski? Że porzuci myśli o pozbawianiu jej życia ? Nie. Choć to zaskakująca propozycja. Nie da się nabrać… Ona zawsze ma ukryty motyw.

- Tak to. Wykonaj zadanie, a będziesz wolny.- powiedziała.- Zrób to szybko. Dam ci na to trzy dni. Nie zawiedź mnie.

- Tylko tyle?

- Tak.- odparła.- A teraz zbieraj się. Wyruszysz już teraz. Dostaniesz od nas małą łódkę. Z tego co nam wiadomo Fairy Tail dryfuję blisko naszej zdobytej wyspy „ Paradis”. Idź. I powtarzam, nie zawiedź mnie. Nie lubię, gdy ktoś mnie zawodzi…

~*~

*Następnego dnia*

~Erza~

Ciężki dzień. Wczorajsze zmagania ze sztormem były okropne. Brak snu, ciągły hałas. Jednak musiała podołać, była zastępcą kapitana. Musiała wytrwać dla złogi- swojej rodziny. Oparta o burtę  wpatrywała się w, już spokojne morzę. Teraz falę łagodnie uderzały o ich statek, zeszłej nocy omal nie zmiotło ich wszystkich. Jednak byli Fairy Tail, zawsze jakoś udawało im się przetrwać. Uśmiechnęła się mimowolnie.

Jej wzrok przykuła pewna rzecz w oddali, która samotnie dryfowała po morzu. Było to coś niedużego. Zbliżało się w ich stronę. Po chwili zrozumiała, że to człowiek, który podtrzymywał się na niedużym kawałku drewna.

- Hej!- krzyknęła.

Żadnej reakcji. Za to członkowie załogi spojrzeli się  na nią.

- Erza co jest?-spytał Natsu, po czym podszedł do niej.

Nastu. Narwany chłopak o różowej czuprynie i walecznych oczach. Zawsze uśmiechnięty i skory bójki. Miał na sobie jasną koszulę i ciemne spodenki, które przepasał pasek, przy którym przywiązany był miecz.  Nie wiadomo po co go nosił, wolał walkę wręcz. Po za tym jego moc posługiwania się ogniem, również wszystko załatwiała.

- Ktoś tam jest…- powiedziała i wskazała na osobę na morzu.

Chłopak podejrzliwie spojrzał w wskazanym kierunku.

- Nie reaguje ?

- Nie…-odparła. Wiedziała co musi zrobić. – Trzeba pomóc tej osobie.

- Erza co zamirz…- Urwał Natsu.

Wskoczyła do wody i zaczęła płynąć do nieprzytomnego, jak się okazało chłopaka. Wzięła go pod ramię, po czym zawróciła w stronę statku.

- Nastu, pomóż!- krzyknęła.

Różowo-włosy pomógł jej wciągnąć na pokład nieprzytomnego osobnika, po czym pomógł wejść i jej.

Wszyscy zebrali się wokół nieznajomego. 

Miał niebieskie włosy. Był blady, nad okiem miał tatuaż. Miał na sobie tylko ciemne spodnie, nic więcej.

- Yhmmm…- wydobyło się z ust chłopka.

Chyba się budził.

Otworzył oczy.

- Gdzie ja jestem?-wymruczał.

 

******************************************

Ultear wybacz, ale tego one-shota podzieliłam na 2 części. Mam na niego pomysł i zabrałam się dopiero teraz. Nie miałam za bardzo czasu by zrobić to wcześniej... Ale teraz troszkę go będzie, więc postaram się dopracować 2 cześć i wstawić jak najszybciej. 

 Wybaczcie za nieobecność!

Pozdrawiam! 

Liv-chan ~!

Jellal x Erza dla Neko~chan

Piosenka, która "pomagała" mi pisać one-shot: >>>KLIK<<<

Znów przepraszam za opóźnienia i życzę miłego czytania!

~*~

Po wielkich igrzyskach magicznych straciła z nim kompletnie kontakt. Tęskniła. Cholernie tęskniła. Ona Erza Scarlet zaczęła odczuwać brak bliskiej jej osoby. Miłość to straszne uczucie. Jest podobne do narkotyku. Kiedy jesteś blisko tej osoby odczuwasz euforię. Nic oprócz niej się nie liczy. Lecz kiedy ta osoba nie jest blisko ciebie, nie widzisz jej i nie rozmawiacie, to tak jakbyś nagle przerwała zażywanie używki. Jednak starała się twardo trzymać. Nie dała poznać po sobie, że cierpi.

Temat Jellala zawsze sprawnie unikała i jeszcze nigdy nie pozwoliła by utrzymywał się dłużej niż pięć minut. To trwało równo trzy lata.

Tyle go już nie widziała. Ale nadal trudno jej było pogodzić się z jego stratą. Ale w końcu musiała żyć normalnie. I nawet zaczęła. Choć wciąż spacerując samotnie po mieście, gdy niebo spowiły gwiazdy rozmyślała o nim tak głęboko, że kilka łez spłynęło po jej policzkach.

Wiatr delikatnie muskał jej odkryte ramiona i łydki. Mimo wszystko nie przeszkadzało jej to. Szła pośród budynków. Światła w oknach zaczynały się zagaszać, lecz latarnie już stały w gotowości, by oświetlać podróżnikom drogę. A ona szła. Szła, a po jej policzkach spływały siarczyście stróżki łez. Tylko to potrafiło ją utrzymać w dzień w równowadze. To, że w nocy po prostu słabo błądziła jakby go szukając i płacząc bez skutecznie.

To naprawdę okropne uczucie, pomyślała i kolejne łzy popłynęły swoją wyznaczoną drogą, by na końcu zderzyć się z brukowaną posadzką. W takich chwilach miała wszystkiego dosyć. Po Wielkich Igrzyskach Magicznych miało wszystko się ułożyć. Ale widocznie nie dla niej. Nie dla Jellala.

Nie wiadomo czy sam diabeł skusił ją do pójścia w stronę pobliskiego jeziora z którego miała wspaniały widok na gildię i akademik. Szła powoli, a oczy już nie były tak pełne łez. Otarła ostatnie ślady, lecz wciąż miała szklanki w swoich brązowych tęczówkach. Była już blisko jeziora, kiedy ujrzała postać siedzącą na brzegu.

Minęła chwila nim przyswoiła sobie, że chłopak, który tam siedzi ma tak samo niebieskie i rozwichrzone włosy co Jellal. Podeszła bliżej i wtedy po jej policzku spłynęła jeszcze jedna samotna łza. On tu siedział. Tuż przed nią. Jej usta drżały i choć próbowała wymówić jakieś słowo, to głos uwiązł w gardle i nie chciał przejść. Łzy coraz bardziej zaczęły spływać po jej policzkach.

- Jellal. – Wyszeptała, a chłopak jak poparzony zwrócił na nią swoje brąz tęczówki. Ujrzała jego charakterystyczny tatuaż. Wstał i jak robot ruszył ku niej, nie spuszczając z niej wzroku.

- Erza. – Jego usta drżały tak samo jak jej. Nim zdążył do niej podejść, ona odzyskała kontrolę w swoich częściach ciała i podbiegła do niego, wtulając się mocno  jego tors. Łkała cicho, a koszula Jellala w jednej chwili zrobiła się mokra o jej łez. Jellal również ją przytulił.

 ~*~

Od wydarzenia mającego miejsce prawie pół roku temu Jellal i Erza zamieszkali razem. Fernandes natychmiastowo oświadczył się Erzie i wyznał jej swoje uczucie, a dziewczyna zgodziła się niemal od razu. Teraz mieli małą wille z dala od gwarnego miasta, gdzie wokół nich roztaczały się zielone łąki pełne polnych kwiatów. Żyło im się bardzo dobrze. Erza i Jellal razem chodzili na misje, choć to zazwyczaj mężczyzna zarabiał na ich życie.

Dzisiaj jedli kolacje na tarasie. Na niebie zaczęły się wyłaniać pierwsze gwiazdozbiory, lecz był to wyjątkowy ciepły, wieczór lata. Rozmawiali wesoło jedząc stek i popijając czerwonym winem. W ich oczach tańczyły iskierki radości.

- Wiesz, Erza… Tak myślałem… Ślub prawie przed nami. Co myślisz o założeniu rodziny? – Uśmiechnął się do niej, a ona na chwilę zamarła.

Perspektywa ślubu była dla niej marzeniem, a o dziecku z Jellalem nawet już nie śmiała prosić boga. Och, jak ona bardzo by chciała mieć małego brzdąca. Na jej policzki wstąpiły pokaźne rumieńce, a usta podskoczyły wesoło ku górze.

- To wspaniały pomysł, Jellal. – powiedziała szczerze.

- Więc… może już zaczniemy się starać. – Uśmiechnął się figlarnie, a ona odwzajemniła uśmiech.

- A ten pomysł jest jeszcze lepszy… - mruknęła, a Jellal wstał i niespodziewanie wziął ją na ręce niczym księżniczkę. Pisnęła, gdy jej stopy oderwała się od ziemi, jednak zaraz uśmiechnęła się szeroko. Zaniósł ją wprost do sypialni, gdzie położył na łóżku i o nic więcej nie pytając, zaczął ją całować. Kobieta oddawała pocałunki i już wkrótce oboje leżeli rozebrani.

Nadal się całując, Jellal pieścił jej piersi. Erza między pocałunkami cicho pojękiwała. Oboje byli rozpaleni. Tym razem nie musieli się hamować. Nie musieli się martwić, że wpadną, bo tego właśnie chcą.

Jellal wszedł w kobietę, a ta cicho stęknęła. Zaczął się w niej poruszać, narzucając jej swoje tempo. Coraz szybciej i szybciej. Erza wkrótce poczuła, że dochodzi. Jellal również wkrótce się w niej spuścił.

Oboje opadli ciężko na łóżko, patrząc się sobie prosto w oczy. Uśmiechnęli się do siebie, a Jellal jeszcze ostatni raz cmoknął ją usta.

~*~

Wkrótce po tym zdarzeniu brzuch Erzy zaczął coraz szybciej rosnąć. Będąc w piątym miesiącu zdecydowała się na natychmiastowy ślub. Chciała by jej dziecko jak i ona miały nazwisko po ojcu. I tak zaczęły się przygotowania do wesela i zaślubin. Każdy chodził jak napięty, lecz w gildii nadal atmosfera się nie zmieniła, mimo wszystko krzesła nie latały. Wszystko było poustawiane, by na weselu wszystko wyglądało idealnie.

Gdy nadszedł dzień ślubu Makarow odprowadził Erze do ślubnego kobierca, gdzie stał Jellal w garniturze. A ona miała na sobie opinającą (ale nie za bardzo, by nie zemdlała) suknie ślubną, w której widać było mocno wypięty brzuch. Każdy się do niej uśmiechał, gdy przechodziła obok ludzi, którzy siedzieli wygodnie w poustawianych równo rzędach ławek. Usłyszała nawet jak Natsu z szerokim uśmiechem szepta jej : „Erza, strasznie widać ci brzuch”.

Gdy stanęła przed Jellalem patrzyła tylko na niego. Nagle wszystko przestało się liczyć.

- Czy bierzesz tą, Erze Scarlet za żonę?

- Tak.

- A ty czy bierzesz, tego Jellala Fernandesa za męża?

- Tak.

I nim ksiądz pozwolił im się pocałować, oni już się na siebie rzucili namiętnie całując.

~*~

Mała willa pośrodku polnych łąk tętniła życiem jak co dzień. W domu roznosił się tupot małych stópek i nieco większych. Z kuchni roznosiły się pyszne zapachy. To Erza gotowała zapiekankę. Krzątała się po kuchni do której nikt nie miał prawa wkroczyć i dodawała kolejne składniki do swojej potrawy. W wejściu od kuchni wysunęły się dwie niebieskie czupryny, jedna roztrzepana  z krótkimi włosami, a druga również roztrzepana, lecz z długimi, a fryzura teraz przypominała jeden wielki artystyczny (lub nie) nieład.

- Kochanie, długo jeszcze?

- Jak będziecie się ciągle pytać to dłużej zejdzie. –powiedziała i wzięła do ręki kolejną przyprawę.

- Ale mamo, jestem głodna! – zapiszczała pięcioletnia dziewczynka.

- Mogłaś zjeść więcej kanapek na śniadaniu, Jen, a teraz nie narzekaj i idź się pobaw z tatą.

Ojeciec i córka wymienili się porozumiewawczymi spojrzeniami i nawet nie śmieli powiedzieć cokolwiek innego, więc migiem udali się do salonu i z powrotem można było usłyszeć tupot stóp i różne inne hałasy, przypominające jakby kogoś obdzierano ze skóry. Jednak Erza była już przyzwyczajona do takich hałasów.

Westchnęła i wstawiła do piekarnika zapiekankę. Choć teraz siedziała głównie w domu, sprzątała i gotowała, to jednak nie za bardzo jej to przeszkadzało. Podobało jej się to, choć w głębi duszy nieco tęskniła za przygodami, lecz wiedziała, że teraz nie może zostawić swojej małej Jenny.

Uśmiechnęła się na wspomnienie małej dziewczynki o niebieskich włosach Jellala i jej spojrzeniu. Ona i Jellal byli jej największymi skarbami. Nie mogła ich stracić.

~*~

Stała tuż przy wejściu w gildii, trzymając ośmioletnią Jennę za rączkę. Jej brzuch znów stał się zaokrąglony, a ona miała na sobie białą sukienkę i zaciskała mocno wargi, powstrzymując się od płaczu.

Jellal stał tuż przed nią. Był tak blisko, a za chwilę znów będzie tak daleko. Z dala zauważyła żegnającą się resztę par. Levy zostaję, bo razem z Gajellem mają małego synka i ktoś musi się nim zajmować, Juvia i Gray mają córeczkę i chłopczyka, Lucy właśnie jest w ciąży. Mimo wszystko ona czuła się bardziej bezradnie od reszty jej przyjaciółek. Czuła, że znowu go traci, a tego nie chciała. Chciała iść z nim i mu pomóc, ale wiedziała, że nie może. Jest znowu w ciąży, a Jenna nie może zostać sama.

Misja, którą dostało całe Fairy Tail polegała na wyeliminowaniu mrocznej gildii Tartaros. Mogli w ogóle nie wrócić.

- Erza. – Poczuła jak kładzie jej ręce na twarzy i zmusza ją do spojrzenia mu prosto w oczy. Świdrował ją swoim wzrokiem. Nigdy nie czuła się bardziej bezradnie. Z trudem przełykała ślinę, a jej cała energia szła na tamowanie łez. – Wrócę.

- Ja się boję. – Wyszeptała prawie niesłyszalnie. Po policzku spłynęła jedna łza, a za nią kolejne i kolejne. – Nie chcę cię tracić. Teraz. Kiedy jest już tak dobrze.

- Nie stracisz mnie. – zapewnił. – Wrócę za jakiś tydzień.

- Och, Jellal. – Osunęła się w jego ramionach. – Boję się.

- Nie masz czego. – Przytulił ją, ale zaraz od siebie odsunął. – Musisz być silna, dla Jenny i Elaizy. – Uśmiechnął się do niej, a ona otarła łzy i razem z Jellalem spojrzała na Jenne, która stała ze smutnym wzrokiem wbitym w swojego ojca.

- Tato, wrócisz prawda? – spytała, pociągając nosem.

- Pewnie, że tak. – Cmoknął ją w nos i wziął na ręce mocno do siebie przytulając. Wkrótce, słysząc głośne pospiesznie postawił ją na nogi i mocno przytulił Erze i szepnął: - Kocham cię.

- Ja ciebie też. – Odszepnęła i Jelall po oderwaniu się od niej złożył na jej ustach pocałunek i szybko odszedł w kierunku swoich towarzyszy.

Erza długo patrzyła jak znikają za horyzontem, a potem podeszła do niej Lucy i położyła jej rękę na ramieniu.

- Wszystko będzie dobrze. – powiedziała z uśmiechem wzięła ją za rękę i zaprowadził wprost do stolika dziewczyn.

~*~

Po dwóch tygodniach wrócili z powrotem do gildii. Wśród ocalałych nie znalazła Jellala.

- Kazał ci powtórzyć, że bardzo kocha ciebie i Jenne. – powiedział Gray, który jak się okazało był świadkiem śmierci Jellala. Erza cicho łkała, lecz ten, pomimo tego, że samemu mu leciały łzy mówił dalej. – Powiedział, że kocha również wasze nowe dziecko i zawsze będzie z wami. To były jego ostatnie słowa.

Wstrząsająca wiadomość o jego śmierci obleciała całą gildie, która natychmiastowo załatwiła godny jemu pogrzeb. Erza przytulała smutną Jenne, lecz sama czuła, że rozpada się od środka. Mimo wszystko tym razem będzie silna. Będzie wsparciem dla swojej córki. Pozostała jej tylko ona.

~*~

Od śmierci Jellala minęło siedem lat. Mała Elaiza kończyła w tym roku siedem lat, a Jenna piętnaście. Erza gotowała obiad, właśnie wyjęła zapiekankę z piekarnika i zawołała swe córki na posiłek. W kuchni natychmiast pojawiła się szkarłatnowłosa dziewczynka o pięknym uśmiechu. Jej włosy były zaplecione w warkocz.

- Mniam! – zakrzyknęła, gdy jej mama podała jej małą porcję zapiekanki. Nałożyła też nieco większą starszej córce i sobie. Wkrótce zeszła i Jenna. Przez te siedem lat podrosła i wydoroślała. Posłała uśmiech swojej matce i poczochrała po włosach Elaize.

- Pamiętaj Jenna, że dziś idziemy do taty, mam nadzieję, że nie umówiłaś się z Rogerem. – Roger był synem Gajella i Levy. Posłała do niej znaczący uśmiech, a Jenna również się uśmiechnęła.

- Nie. Pamiętałam.

- To bardzo dobrze…

- Znów idziemy odwiedzić tatusia? – spytała wesoło Elaiza.

- Tak, na pewno się ucieszy, że przyszłaś.

- Chciałabym go w końcu zobaczyć.

- Wiesz, ty też w końcu pójdziesz do nieba i tam go spotkasz. – odarła Jenna, a Erza uśmiechnęła się i zamknęła oczy, głośno wzdychając.

„Patrz jakie mamy wspaniałe córki, Jellalu”   

The End

~*~

I znów przepraszam za nieobecność i za kolejnego złego one-shota, ale z góry dziękuję też za miłe oceny dla Gray x Erza :* Naprawdę zagrzało mnie to do walki i oto jest one-shot ^ ^ .! Następny w kolejce jest Sting x Lucy. Sądzę, że jakoś mi zleci pisanie tego one-shota, bo jest w świecie żywych :D 

No to do następnego i mam nadzieję, że zamawiającej spodobał się one-shot.! :*

Jellal x Erza dla WerkaPop

Miłość jest przereklamowana, nudna i słodka. Wszędzie tylko serduszka i zakochane pary, obściskujące się w miejscach publicznych. Jakby nie mogli robić tego u siebie w domu! Nie, nie mogą, ale dlaczego? Nie mogą, bo ich zadaniem jest zdołowanie wszystkich, którzy nie są aktualnie w związku albo zostali właśnie porzuceni. Naturalna kolej rzeczy - ktoś się cieszy, ktoś płacze. Bolesne czy nie, tak po prostu jest. Cholerny wszechświat i jego prawa.
Nie dobija mnie fakt, że nikogo nie mam, tylko to, że wszyscy znajomi czy rodzina ciągle o to pytają. Jakby nie mieli żadnych ciekawszych tematów. Oni też chcą mnie zniszczyć psychicznie... znaczy, mam takie wrażenie.
Moja rozmowa z babcią polegała na pytaniu się o mojego ukochanego, którego nie miałam. Babcia jest trochę głucha, więc jak mówię, że jestem sama, ona nie słyszy. Nadal do niej nie dotarło, że w najbliższej przyszłości zamierzam skupić się na karierze i nauce, a nie na ślubie. I tak moje życie się toczy, powoli i bez żadnych zmian.
Jednak nadchodzi taki dzień, kiedy masz już dość. Nie wytrzymujesz i, żeby uwolnić się od komentarzy przyjaciółek, poszukujesz chłopaka. W moim przypadku było nieco inaczej - nie miałam chłopaka, ale znalazłam osobę, która udawała mojego ukochanego za drobną opłatą. W ten sposób miałam oszczędzić sobie nerwów z uczuciami. Prawie się udało, ale zacznijmy od początku.
To było lato. Poszłam na plażę w celu znalezienia idealnego kandydata. Przez pierwsze kilka godzin nikt nie wpadł mi w oko, więc dałam sobie spokój. Stanęłam w morzu po kostki i się nie ruszałam. Nie pamiętam, o czym wtedy myślałam. Nagle popchnęła mnie jakaś grupka dziewczyn, przez co wpadłam do wody. Miałam na sobie koszulkę i krótkie spodenki, więc jednym słowem - byłam mokra. Mokra i zdenerwowana. I wtedy go usłyszałam.
- Ej, ty! - zawołał chłopak, siedzący na kocu pod parasolem. Miał na sobie ciemną koszulkę i bojówki. Widać było, że męczył się na plaży. Chcąc nie chcąc, musiałam zwrócić na niego uwagę. - Dam ci ręcznik, jak przyniesiesz mi trochę wody z morza. Wiesz, ciepło i te sprawy.
Wtedy mnie to wkurzyło. Wyobraźcie sobie - zagaduje do was chłopak, któremu nawet nie chce się ruszyć dupska z koca i oczekuje, że coś mu przyniesiecie. Dżentelmen, cholera.
Kiedy nie odpowiedziałam, rzucił ręcznik w moją stronę. Oczywiście spadł w połowie odległości między nami. Spojrzałam na niego z politowaniem.
- No coś ci nie wyszło - skomentowałam ze złośliwym uśmiechem. Nie zauważyłam u chłopaka ani cienia irytacji. Najwyraźniej mu to zwisało. Albo dobrze udawał. Po chwili wstałam. Zrezygnowana wzięłam ręcznik i podeszłam do niego. Zdjęłam koszulkę, po czym rzuciłam mu na twarz. Chłopak odetchnął z ulgą. Usiadłam obok niego, wycierając się ręcznikiem.
- Jestem Erza - przedstawiłam się. Chłopak zerknął na mnie, odkrywając jedno oko. Wzruszył ramionami.
- Jellal.
- Zawsze jesteś taki rozmowny? - spytałam z przekąsem.
- Tak, zwłaszcza w taki skwar - odpowiedział sarkastycznie, nie zwracając na mnie większej uwagi. Zmarszczyłam brwi. Nie polubiłam go. Chwilę później dołączył do nas jeszcze jego przyjaciel, Zeref. Miał czarne włosy, był przystojny. Widziałam go już wcześniej z jakąś małą blondynką. Pogadaliśmy o rzeczach przyziemnych i różnych innych ludzkich sprawach.
- Dobra, Jellal - zaczęłam po kilkunastu minutach rozmowy. - Potrzebuję chłopaka na kilka dni. Czy mógłbyś go udawać?
Chłopak podniósł się do pozycji siedzącej. Położył sobie moją koszulkę na głowie, odsłaniając twarz.
- Moja mama zawsze powtarzała, że nie można ufać kobiecie z czerwonymi włosami, dużymi cyckami i... - zaczął mi się uważniej przyglądać. - czarnym stanikiem - dokończył swoją wypowiedź, po czym na nowo położył się na kocu. Spojrzałam na niego z politowaniem.
- Tak właściwie to twoja matka powtarzała, żebyś uważał na gejów. Nim się obejrzysz, wyruchają cię. Można to też odczytać metaforycznie - skomentował złośliwie Zeref. Jellal spiorunował go wzrokiem.
- Nie pomagasz - syknął. - Ile byś mi zapłaciła? - zwrócił się do mnie łagodniejszym tonem. Chyba go przekonałam, kiedy dyskretnie ukazałam mu mój portfel. Uśmiechnęłam się tryumfująco.
- Cenę ustalimy po wykonanym zadaniu. Bez kombinowania - dodałam, widząc, jak Jellal chce się sprzeciwić. Chłopak zamilkł, wzdychając ciężko. Spojrzał zrezygnowany na przyjaciela, szukając u niego pomocy.
- Nie, nie pożyczę ci kasy. Zarób sobie u niej. To twoje długi, stary - powiedział Zeref, odgadując spojrzenie Jellal'a. Nie pochwalał jego zachowań i hazardu, ale jak zwykle nikt nie chciał go słuchać. Chłopak spochmurniał. Niechętnie przystał na moją propozycję. Kolejne zwycięstwo. I na cholerę mi miłość?

Te kilka dni, które razem spędziliśmy, wspominam bardzo dobrze. Może nawet były to najlepsze chwile, jakie przeżyłam. Czułam się świetnie. Żadnych zmartwień, stresu. Po prostu byłam sobą. Wszystko szło dobrze.
Oczywiście jest taki moment kiedy następuje coś, czego nikt się nie spodziewał. Taka właśnie rzecz się wydarzyła.
Był to zwyczajny dzień. Gorąco za dnia, zimno w nocy, lecz przyjemnie. Odwiedzaliśmy wtedy moją babcię. Była ona ostatnią osobą na mojej liście. Trochę zeszło nam na rozmowie, więc babcia zaproponowała nocleg. Nie mieliśmy nic do stracenia.
Po kolacji, która zresztą była jedną z najlepszych rzeczy w moim życiu, postanowiliśmy wyjść na balkon. Babcia posiadała wielki dom. Większość pokoi nie miało właściciela, służyły raczej za pomieszczenia do przechowywania gratów. Prócz tarasu na dole, babcia miała ogromny balkon. To właśnie tam ja i Jellal udaliśmy się późno w nocy. Było ciemno, ale gwiazdy nie traciły swego blasku.
Zabraliśmy koce i trochę kanapek, po czym opuściliśmy budynek, zamieniając go na odpoczynek na balkonie. Usiedliśmy obok siebie, opatulając się osobnymi kocami. Zapadła chwilowa cisza.
- Nigdy nie myślałem, że będę udawał czyjegoś chłopaka - przyznał po kilku minutach Jellal, wgryzając się w kanapkę. Prychnęłam.
- Mojego, Jel, mojego! To zaszczyt. Powinieneś być dumny! - powiedziałam z udawanym oburzeniem, grożąc mu palcem.
- Ah, więc chyba powinienem bić ci pokłony, hm? - zasugerował rozbawiony chłopak, popijając sok. Spojrzałam na niego, udając obrażoną, ale uśmiechnęłam się. Nie chciało mi się z nim kłócić. Jest za cicho. I zbyt pięknie. Uwielbiam takie noce.
- Widzisz? Mały Wóz! - powiedziałam po chwili z ekscytacją, wskazując palcem gwiazdozbiór. Jellal spojrzał na wskazane przeze mnie miejsce. Wpatrywał się w gwiazdy przez kilka sekund, po czym zbagatelizował to machnięciem ręki. - Nie, naprawdę! Patrz tam! Przyjrzyj się! - rozkazałam, kierując jego wzrok na właściwe miejsce. Chłopak zastanowił się przez chwilę, próbując coś zobaczyć.
- Mówisz o tym kwadracie i kresce? - spytał, dostrzegając coś w końcu. Spojrzał na mnie z powątpiewaniem, jedząc kolejną kanapkę. Westchnęłam.
- To jest właśnie Mały Wóz.
- Nie, dla mnie to kwadrat i kreska - upierał się Jellal, nie zwracając uwagi na moje poirytowanie. Starałam się zachować spokój. Tak, to była piękna noc, ale sumienie nakazywało mu dogryźć, niezbyt złośliwie, ale jednak. Czasami trzeba się poświęcić.
- Woooow! A spójrz tam! - zawołałam z udawanym zafascynowaniem. Wskazałam palcem księżyc. Jellal spojrzał w miejsce, które pokazywałam. Widząc, że sobie z niego kpię, spojrzał na mnie poddenerwowany. - To księżyc! Super, nie? Można go zobaczyć tylko... hm... codziennie!
- Masz mnie za idiotę? - spytał poirytowany, obrzucając mnie groźnym spojrzeniem. Uśmiechnęłam się złośliwie, po czym sięgnęłam do koszyka z kanapkami. Zdziwiona, że na nic nie trafiłam, zaczęłam macać dłonią zawartość przedmiotu. Pełna nadziei i bez podejrzeń nie przestawałam robić tej samej czynności przez kilka minut. W końcu wzięłam koszyk i odwróciłam go górą do dołu. Nic nie wypadło. Żadnej kanapki.
- Zeżarłeś wszystko? - spytałam w końcu, próbując powstrzymać swój gniew. Ręce mi się trzęsły, gotowe do uduszenia kogoś, kto siedział obok mnie. Chłopak tylko wzruszył ramionami, nie zwracając na moją osobę większej uwagi. Powoli zbliżyłam swoją głowę do jego. Ręce były gotowe do akcji, ustawione w najlepszy możliwy sposób. Chciałam się przyjrzeć osobie, która zaraz powinna być martwa.
Ku mojemu zaskoczeniu, Jellal odwróci głowę i nasze spojrzenia, niezależnie od woli, o zgrozo, się spotkały. Niby nic, ot taki zwykły przypadek, nieszczęśliwa sytuacja, po której nic nie powinno się zdarzyć, a tym bardziej nic nie powinno się zmienić w trakcie. A tak było.
Moje serce zabiło szybciej, kiedy zobaczyłam jego oczy, gdy byłam niego tak blisko, na myśl przyszło mi tysiące porównań, poczynając od kwiatów aż po bóstwa. Za dużo, pomyślałam i natychmiast się odsunęłam. Czerwona na twarzy, ale na szczęście on tego nie zauważył. Opuściłam taras po kilku minutach, zestresowana i poddenerwowana, nie umiałam rozmawiać z Jellalem, bo bałam się, że palnę jakieś głupstwo, kiedy jakieś dwa dni wcześniej nie przejmowałam się za bardzo jego opinią.

Jellal miał udawać mojego chłopaka do czasu, aż odwiedzimy babcię. Potem się rozstaliśmy bez zbędnych pożegnań i żalów. Dałam mu obiecane pieniądze i poszliśmy w obie strony, pełni nadziei, że nic niespodziewanego się nagle nie wydarzy. Oczywiście los jest wredny i najwyraźniej gardzi mną w każdy możliwy sposób, byleby tylko utrudnić mi funkcjonowanie w społeczeństwie. Czasem myślę, że dopiero w psychiatryku miałabym spokój.
W każdym bądź razie, miasto, w którym mieszkam, jest małe. Wszystkie jednostki, zaczynając od ludzi z farm i domków na zadupiu aż po rdzennych mieszkańców, zajmujących lokale mieszkalne w środku miasta, spotykali się w centrum. Ludzie znali się, kochali ( niektórzy nawet robili to na dwa fronty, czasem na trzy, aby stare baby w oknach miały o czym opowiadać wnukom ) i nie było opcji, żeby raz poznanego człowieka w tym mieście nie spotkać. Zwłaszcza, gdy wasi znajomi zdążyli się poznać i polubić.
Moi przyjaciele są złośliwi albo po prostu odziedziczyli debilizm i nietakt. Po całej akcji powiedziałam im, że po prostu nie dogadywaliśmy się i, chcąc czy nie, po prostu zdecydowaliśmy się rozstać. Zawód na twarzach dziewczyn był widoczny, ale trwał krótko. Powiedziałabym nawet, że za krótko. Szybko narodziło się coś innego- ciekawość i złość. Ciągłe pytania o szczegóły, co z nim robiłam. O mało ich nie udusiłam. Raz nawet chciałam wrzucić im do soku czy herbaty taką tabletkę otępiającą, ale uznałam, że jak będą bardziej tępe, nie dogadamy się za Chiny. Postanowiłam więc przeczekać naszą małą, wewnętrzną burzę. Nie spodziewałam się jednak, że znają dobrego kumpla Jellala, Zerefa.
Biedny chłopak nie zdawał sobie sprawy z tego, co wyczynia. Kiedy dziewczyny zaprosiły go i Jellala do baru, żeby czegoś się napić i pogadać, oczywiście nie miał nic przeciwko. Dopiero na miejscu zrozumiał, jak kolosalny błąd popełnił. Przy stole było cicho. Atmosfera ciężka jak dym w Czarnobylu. Dziewczyny próbowały jakoś rozruszać rozmowę, ale nawet one, mistrzynie w plotkowaniu i zajmowaniu innych, milczały. Oczywiście jedyny znany temat, jakim wszystkim przychodził do głowy, to byłam ja i Jellal. W sumie to właśnie dlatego one zaprosiły chłopaków. Zeref milczał. Ciążyły na nim dwa, groźne spojrzenia- moje i Jellala. Nim się obejrzeliśmy, chłopak stał się jedynym winnym całej sytuacji, podczas gdy nic złego nie zrobił, a przynajmniej nie celowo.
W końcu rozmowa jakoś się rozwinęła, ale obrała nieciekawy kierunek, zwłaszcza dla mnie. Zdałam sobie sprawę, że się, cholera, zakochałam. Odrzucałam to, ale wracało jak bumerang.
- Dlaczego się rozstaliście? - spytała Lucy z przebiegłym uśmiechem. Zamarłam. No tak, nie mogło obejść się bez pytań tego typu. Spojrzałam na zaskoczonego Jellala, który tylko coś bąknął w odpowiedzi. Nie dziwię się, że zabrakło mu słów.
- Odpuśćmy sobie, Lucy. Myślę, że oboje mają dość tego tematu - zaczął Zeref, przerywając następnemu potokowi słów moich przyjaciółek. Spojrzały na niego zaskoczone, lecz po chwili na ich twarzach zagościło oburzenie. Nie spodobał im się sprzeciw. Natychmiast obydwie zamilkły, posyłając chłopakowi pogardliwie spojrzenie.
Odetchnęłam z ulgą. Biedny Zeref. Teraz wszystko skupia się na nim.
- Idę do domu. Nie ma powodu, abym tu dłużej została - powiedziałam, podnosząc się. Dziewczyny spojrzały na mnie ze złością. Cóż, po prostu wykorzystałam okazję. Nie spodziewałam się jednak, że Jellal, podobny bardzo do mnie, będzie chciał również opuścić kłopotliwe towarzystwo. Zdecydował się mnie odprowadzić do domu. Dziewczynom spodobał się pomysł, Zeref zbladł na myśl o pozostaniu w gnieździe żmij, a ja szybko zaprzeczyłam. Wszyscy zrozumieli to opacznie. Nie chciałam z nim iść, bo źle się czułam w jego obecności. Oczywiście nikt się nie domyślił, bo jak? Nikt nie wiedział. Przekonywali mnie tak długo, aż musiałam się zgodzić.

- O co ci chodzi, Erza? - spytał, kiedy dotarliśmy do mojego domu. Spojrzałam na niego, udając zdziwienie. Dałam mu do zrozumienia, że nie rozumiem pytania. Jellal westchnął. - No wiesz. Od wizyty u twojej babci jakoś zaczęłaś mnie unikać.
- Owszem, bo nie chciałam, aby dziewczyny coś pomyślały po naszym " rozstaniu " - odpowiedziałam, zachowując spokój. W środku wszystko parowało. Czułam, jak cała się palę. Nogi mi zmiękły, ale dzielnie walczyłam.
- Jak byliśmy sami też to robiłaś - zauważył podejrzliwie. Wbił we mnie wzrok, lustrując moją osobę od stóp do głów. Jego spojrzenie było uważne. Widział wszystko, najmniejsze wahanie czy gest, symbolizujący zakłopotanie. Skłamać nie chcę, bo i tak nie potrafię tego dobrze robić, ale prawdy też mu nie wyznam.
- Uznałam, że skoro twoje zadanie dobiegło końca, nie powinnyśmy się zbytnio spowinowacać. No wiesz, żeby nasze rozstanie było dla nas prostsze i bardziej wiarygodne dla dziewczyn - wytłumaczyłam po chwili milczenia. Miałam nadzieję, że zadowoli go ten argument, innego nie miałam.
- Nie wierzę ci - uznał po chwili, kręcąc z politowaniem głową. Czekał na prawdę, a ja na wybawienie z tej niekomfortowej sytuacji. Niestety, nic nie chciało być tak miłe i nam przerwać. Resztkami sił przybrałam obojętny wyraz twarzy i prychnęłam.
- Twoja sprawa. Dobranoc - rzuciłam, jakby mnie to nie obchodziło. Odwróciłam się i skierowałam do drzwi wejściowych. Jellal złapał mnie za rękę.
- Nie puszczę cię, póki mi tego nie wyjaśnisz! - syknął. Zatrzymałam się przestraszona, spoglądając na niego ze złością. Wyrwałam się, masując obolałe miejsce. Oszalał!, tak właśnie myślałam. Mimo jego groźnego tonu, nic nie powiedziałam. Po chwili zaczęliśmy się kłócić.
- Widzisz?! Nic nie mówisz! To dlatego nie masz chłopaka!
Od kilku lat zastanawiam się, czy wtedy mówił to szczerze czy może go poniosły emocje. Tak czy inaczej, okropnie mnie wtedy zranił. Popłakałam się. Łzy spływały po policzkach, a ja nie mogłam uwierzyć własnym uszom. Szybko się pozbierałam, ale on, mimo mojego płaczu, nie przeprosił. Nie miał powodu, wiedziałam to. Czasem sama z sobą nie potrafiłam wytrzymać.
- Bo cię kocham! Rozumiesz?! Zakochałam się w tobie wtedy, na tarasie, kiedy patrzyliśmy w gwiazdy! To było nagłe, nie miałam na to wpływu! Co chcesz jeszcze wiedzieć?!
Jellal nie odpowiedział. Po prostu wpatrywał się we mnie oniemiały, nie mogąc wykrztusić ani słowa. Nie potrafiłam znieść tego dłużej, więc pobiegłam do domu. Zanim zamknęłam drzwi, obejrzałam się raz jeszcze.

Nazajutrz przyszedł do mnie, chciał wyjaśnić parę spraw i pogadać. Na początku byłam niechętna do spotkania, ale mnie przekonał. Wpuściłam go do domu, zaparzyłam herbaty, nawet się nie ubrałam, nie widziałam w tym sensu. Wyznałam mu swoje uczucia, ale jakoś nic się nie zmieniło. Czułam się lepiej po wyrzuceniu tego z siebie, chociaż obecność chłopaka, którego kochałam, nie przeszkadzała mi w byciu zaniedbaną. Powinnam skakać z radości, że mnie w ogóle odwiedził i mieć nadzieję, że on też czuje do mnie to samo. Niestety wiedziałam, że tak nie jest. Nie musiał tego nawet mówić.
Uznaliśmy, że o tym zapomnimy, o całej kłótni i kłopotliwym wyznaniu. Zostaliśmy przyjaciółmi, miałam tkwić w cholernej strefie friendzone, ale zgodziłam się.
Po tym wszystkim atmosfera była trochę napięta, ale z czasem nasze relacje zostały odnowione. Robiliśmy te same rzeczy, kiedy udawaliśmy parę. Uświadomiłam sobie, że tak naprawdę jesteśmy do siebie podobni i moje zdanie na temat całkowitej izolacji od siebie, nie miało sensu.
Mimo tej całej sielanki, czułam się okropnie. Zraniona, odczuwałam ból, który nie mijał. Kiedy go widziałam, serce na nowo się odzywało. To było jak cholerny koszmar.

- Wyznała ci miłość?! - zawołał zdziwiony Zeref. Jego szklanka przewróciła się i spadła na ziemię, roztrzaskując się na drobne kawałeczki. Chłopak zdawał się tego nie zauważyć. Czym było jakieś naczynie, kiedy jego przyjaciel przeżywał przygody miłosne! I nic mu nie powiedział! Jellal syknął, aby tamten się uciszył. Ludzie przy stolikach obok zmierzyli niebieskowłosego pogardliwym spojrzeniem, inni tylko pokręcili głową z politowaniem.
- Choć raz mógłbyś się zachować - burknął Jellal, piorunując wzrokiem osądzających go bezpodstawnie, ludzi. Spojrzał na przyjaciela z wyrzutem, dopijając piwo.
- Stary, przecież to Erza! Niczego jej nie brakuje! Jest ładna, mądra i świetnie się dogadujecie! Czego ty chcesz od życia, co?
- Niczego właśnie! Jest dobrze tak, jak jest!
- Ciekawe dla kogo - mruknął pod nosem Zeref. Dopiero po chwili zorientował się z położenia swojej szklanki z sokiem. Zaklął cicho pod nosem. Nie wiedział, czym był bardziej zdenerwowany - debilizmem przyjaciela czy może napojem, który zamówił, a którego nawet nie zdążył spróbować. Dodatkowo stłukł szklankę, jakby pieniądze rosły na drzewach, a jakby on takich drzew miałby dziesięć.
- Biedna dziewczyna. Że też kogoś takiego sobie musiała wybrać. - Zeref spojrzał na przyjaciela z politowaniem, głęboko wzdychając. Znajdź miłość życia, mu mówił, a ten ją odrzucił. Idiota, stwierdził Zeref.
- Ej, to nie moja wina. Nie kazałem jej się zakochiwać.
- Tak, masz rację - powiedział spokojnie Zeref z nutką ironii. - To wina tej cholernej dziewczyny. Nikt nie kazał jej się zakochiwać, czemu to ja miałbym być winnym temu, że ona teraz cierpi. Na dodatek, jak każdy porządny i taktowny człowiek zaproponowałem jej pozostanie przyjaciółmi. Jestem, kurwa, cholernym aniołem!
- Och, zamknij się!
- Człowieku, nawet nie wiesz, jak ona się czuje. Strefa friendzone! Najgorszy z twoich dotychczasowych pomysłów... - westchnął Zeref, próbując ukryć jakoś stłuczone naczynie. W końcu zrezygnował, opadł na oparcie krzesła i spojrzał na Jellala. - Nawet chomik w mikrofalówce nie był takim debilnym planem.
- Przecież zabiliśmy zwierzę...
- Wiem. A to z Erzą jest jeszcze głupsze.
- Jezu, co ja zrobiłem. - Jellal chwycił się za głowę. Aż dziw brało, że dopiero teraz sobie uświadomił swoje błędy.
- Dziwne, że zrozumiałeś to dopiero po porównaniu tej sytuacji do martwego chomika. Stary, weź się za siebie.
Następne kilkadziesiąt minut upłynęło w ciszy. Resztki szklanki leżały pod stolikiem, ale rozlany sok obok krzesła Zerefa nie chciał zniknąć. Chłopak lekko zestresowany, że ktoś może się zorientować, postawił na plamie swoją nogę, żałując tego później w domu. Pszczoły latały obok ich stolika podejrzanie często, a Zeref dzielnie znosił swoje uczulenie na owady. W końcu Jellala zdziwiła ta bladość przyjaciela i jego noga, wygięta pod dziwnym i niewygodnym dlań kątem. Spojrzał na niego pytająco, ale Zeref udawał, że nie wie, o co mu chodzi.
- Co ty zrobiłeś?
- Jak pożyczysz kilka dolców, to ci powiem.
- Nie, mam jeszcze trochę długów. O co chodzi? Jakaś nowa pozycja? Trenujesz jogę? - spytał z nieukrywanym rozbawieniem chłopak, próbując się nie roześmiać.
Incydent z jogą miał miejsce dwa lata temu. Zerefa zapisała tam siostra, która narzekała na nierozciągliwość brata. Chłopak nie wiedział, co miała na myśli aż do dzisiaj, ale tamtejsze ćwiczenia sprowadziły go do szpitala. Wypadł mu dysk, gdy ćwiczyli jakąś nową pozycję. Było to śmieszne dla Jellala, który co prawda przypuszczał, że przyjaciel jest lekko stary w takich sprawach, ale wypadek  jego przyjaciela zwaliła go z nóg. I to dosłownie. Kiedy wyszedł ze szpitala od Zerefa, potknął się o krawężnik i złamał nogę. W ten sposób mógł dokuczać przyjacielowi mimo własnej kontuzji.
Zeref spiorunował go wzrokiem. Nie miał siły ani ochoty na bezsensowne sprzeczki, kiedy jego finanse były na krawędzi.
- Hej, nie wiedziałam, że lubicie siedzieć w kawiarni!
Oboje spojrzeli w kierunku osoby, która wypowiedziała to zdanie. Obok nich stała Erza z wielkimi pudłami. Postawiła kartony na ziemi, biorąc łyk piwa z kufra Jellala.Westchnęła, ocierając pot z czoła.
Zeref wyczuł okazję. Zaproponował Erzie swoje miejsce przy stole, co ona przyjęła z nieukrywaną radością, po czym ulotnił się jak najszybciej potrafił. Zaoszczędził na szklance i te kilka dolców pozostało w jego kieszeni. Nie reagował na wołania Jellala. Nie teraz. Szybko do domu, prysznic i amnezja na temat tego wydarzenia. Nic się nie stało!

- O co mu chodziło? - spytała, obserwując Zerefa znikającego za rogiem. Jellal wzruszył ramionami, kręcąc z politowaniem głową. Pewnie zrobił to, bo chciał ich zostawić samych. Może nie jest takim złym przyjacielem. Albo po prostu coś się stało, nie powiedział mu i wykorzystał Erzę oraz jej niewiedzę. To teraz nie było ważne.
- Co to za pudła?
- Ciotka przeprowadza się do innego miasta. Jeżdżę więc po wszystkich znajomych i krewnych i biorę od nich jej rzeczy. Nie wiem czemu wszystko zostawiła w innych miejscach. A te pudła właśnie zanoszę do auta - wytłumaczyła Erza, patrząc podejrzliwie na rozlany sok i pszczoły, taplające się w słodkości. Uniosła jedną brew, ale wolała nie myśleć, co się stało. - Chcesz mi pomóc?
- Jasne. Tylko dopiję piwo.
- Auto jest na końcu uliczki. Wezmę trzy pudła, a ty resztę. To ja już pójdę.
Erza szybko się ulotniła. Jellal skończył trunek, po czym pozbierał wszystkie swoje rzeczy. Nadeszła kelnera, podając rachunek. Wspomniała coś jeszcze o stłuczonej szklance i Zerefie, który to spowodował. Jellal zmarszczył brwi, płacąc wszystko bez zbędnych dyskusji. Jak go spotka, to udusi. Skrzywił się na myśl, że tak dobrze o Zerefie myślał. Chce nas zostawić samych, akurat!, pomyślał zdenerwowany chłopak, Skurwysyn i tyle!

- Dziękuję ci Erza - podziękowała kobieta, pomagając Scarlet wnosić pudła. Za nimi szedł Jellal nieco wolniejszym krokiem, zapewne spowodowanym ciężką zawartością kartonów.
Kobieta wpuściła oboje do domu, po czym zamknęła drzwi. - Może zostaniecie na noc? Jest późno.
- Em... ja bym została, nie wiem jak Jellal... - Erza spojrzała na niego z wyczekiwaniem. Chłopak tylko kiwnął głową. Kobieta uśmiechnęła się, po czym poinstruowała gdzie dokładnie mają położyć pudła. Zaproponowała kolację, na co oboje gorąco przytaknęli. Po całym dniu targania kartonów i przez brak przerwy choćby na lunch, byli wykończeni.
Posiłek podano szybko, a był on niezwykle obfity. Na stole stały półmiski z różnymi rodzajami jedzenia, poczynając od szynki do kiełbasy, sera, sałaty, pomidorów, twarogu i chleba oraz innych, bardziej wykwintnych smakołyków.
Po zjedzonej kolacji mieli zamiar się położyć, ale Erzie zadzwonił telefon i musiała jechać. Tak więc przeprosili grzecznie ciotkę Scarlet i wyszli, nieco w złym humorze.
Jellal prowadził. Kiedy dojechali pod dom Erzy, dziewczyna nie wysiadła, tylko milczała i pusto wpatrywała się w okno.
- Wiesz, nie wytrzymam dłużej - odezwała się po chwili. Westchnęła. Jellal doskonale zrozumiał, o co jej chodzi. Spuścił wzrok. Czekaj na dobry moment, idioto!, jak mawiał Zeref. Bądź cierpliwy, chłopie, powolutku....
- Cała ta przyjaźń mnie rani i ja tego nie chcę. Może z tym skończmy? - zasugerowała dziewczyna, gdy Jellal nic nie mówił. Erza spojrzała na niego z wyczekiwaniem, ale chłopak nie zareagował. Scarlet westchnęła, po czym nacisnęła klamkę. Drzwi pozostały zamknięte, jakby ktoś użył klucza. Spojrzała podejrzliwie na Jellala.
- Może trochę za późno by ci o tym mówić, ale uświadomiłem sobie dzisiaj, że wyrządziłem ci straszną krzywdę. Ten cały dzień spędzony w twoim towarzystwie, te wszystkie wypadki, kiedy potknęłaś się i upadłaś, lądując na mnie. Było niezręcznie, ale w pewnym momencie chciałem, aby to nie były wypadki, a normalnie odruchy.
Jellal przycisnął Erzę do drzwi samochodu, nachylając się nad nią. Spojrzał jej głęboko w oczy, chociaż było to ciężkie, przez wzgląd na ciągłe uciekanie wzrokiem przez dziewczynę. Pocałował ją tak nagle, że nie zdążyła zareagować. Nie odepchnęła go, nie odwzajemniła tego czynu, nie zrobiła nic. Wkrótce Jellal odsunął się od niej i pocałował ją jeszcze raz, tym razem bardziej namiętnie i dopiero wtedy Erza zrobiła to samo.
- Może to trochę za wcześnie, ale odczuwasz to samo co ja? - spytała po chwili, gdy odsunęli się od ciebie. Jellal pomyślał chwilę. Nie mógł powiedzieć jej, czego chce, bo uznałaby go za zboczeńca, a pocałunek byłby tylko pretekstem do seksu. - Pożądanie, chłopaku! Seks?
- Już bałem się, że tego nie powiesz.

Jak tak teraz myślę, uprawianie seksu w samochodzie przed moim domem, kiedy rodzice jeszcze nie spali, nie było najlepszym pomysłem. Mieliśmy potem drobne problemy z wytłumaczeniem całego zajścia, ale wszystko poszło dobrze. Nasz związek był chwilami bardzo burzliwy, ale mimo przeszkód wszystko skończyło się dobrze, chociaż Jellal nadal ma żal do Zerefa o szklankę, za którą zapłacił, a za którą jego przyjaciel nigdy pieniędzy mu nie oddał.
__________________________
Mam nadzieję, że się podobało :) Wszelkie błędy proszę pisać w komentarzach, bo to bardzo ważna część.

Jellal x Erza cz.3 ( zasłużona końcówka ) dla WerkaPop

Erza obudziła się w swoim pokoju w Fairy Hills. Zdziwiona rozejrzała się dookoła, jakby upewniając się co do swojego miejsca pobytu. Spojrzała na wiszący nieopodal zegar, który wskazywał szóstą rano. Kobieta przeciągnęła się. Ledwo stanęła, aby już po chwili wylądować z powrotem na łóżku. Nogi jej się trzęsły, a w okolicach narządów rozrodczych czuła okropny ból.
Po chwili jednak zdołała się podnieść, zakładając leżący nieopodal szlafrok. O tej godzinie pewnie wszyscy spali. Nie licząc oczywiście pani Evenstock, która niezależnie od godziny, pory roku czy sytuacji, wiernie stała za ladą w recepcji i obserwowała wszystkie lokatorki, snując swoje podejrzenia.
Szkarłatnowłosa wyszła z pokoju, zamykając drzwi, po czym szybkim krokiem skierowała się do saloniku telewizyjnego ośrodka. Zastała tam zamyśloną Lucy, która bez większego zainteresowania oglądała jakiś program.
- Lucy?- spytała nieco zaskoczona, wchodząc dalej. Blonynka spojrzała na nią, wyrwana ze swoich zamyśleń. Widząc kobietę, uśmiechnęła się promiennie, poklepując miejsce obok siebie.
- Hej, Erzuś!- powiedziała radośnie.
- Co ty tu robisz?- spytała po chwili milczenia z lekkim wahaniem.
- Miałyśmy się spotkać pod drzewem, prawda? Kiedy tam dotarłam ty leżałaś nieprzytomna, więc razem z pomocą Miry zaniosłam cię tutaj- odpowiedziała dziewczyna, popijając herbatę. Próbowała zachować radosny uśmiech, jednak Erza kątem oka ujrzała u niej przebłysk niepokoju. Sama czuła, że coś jest mocno nie tak. Pamiętała Lucy i Mirę jako okrutne kobiety, które zaatakowały ją i związały, po czym zabrały w bliżej nieokreślone miejsce. Chciała sobie wmówić, że po prostu wszystko to było tylko snem, jednak jakaś ciemna myśl przemykała jej przez głowę.
- A gdzie Mira?- spytała po chwili Erza, przerywając panujące milczenie. Lucy obrzuciła ją ostrym spojrzeniem, jednak po chwili jej wzrok złagodniał i posmutniał.
- Nie żyje- wyszeptała ledwo słyszalnie.
- Co?- Scarlet była w szoku.- Jak i kiedy?
Blondynka milczała, odwracając wzrok od kobiety. Wypiła resztkę herbaty, wzięła leżącą nieopodal torbę, po czym wstała. Stanęła obok szkarłatnowłosej, chowając swoją twarz pod przydługą grzywką.
- Dziękuję ci, Erza- szepnęła smutno Lucy. - Mimo iż Mira nie żyje, dzięki tobie mogła umrzeć na wolności. Go już nie ma, więc wszystko powinno być dobrze.
- O co ci chodzi?!- krzyknęła zdenerwowana Erza, odsuwając się od dziewczyny. Złapała Lucy za rękę.- Powiedz, co się wczoraj wydarzyło?!
- To, co pamiętasz- odpowiedziała cicho blondynka, wyrywając rękę z uścisku kobiety.- Nic więcej nie miało miejsca.
Lucy spojrzała smutno na Erzę, podając jej zgniecioną kartkę.
- Co to?
- Pogrzeb odbędzie się jutro. Mam nadzieję, że przyjdziesz i wybaczysz jej to, co ci zrobiła. Nie będzie mogła odejść z tego świata z brudnym sumieniem. Oczywiście mnie też to dotyczy, ale nie spieszy mi się do śmierci. Jestem zbyt brudna i zdemoralizowana, aby oczekiwać przebaczenia.
- Przecież... przecież zrobiłyście to dla Zerefa, który wami rządził! Nie jesteście winne!
- Mira została naznaczona tuż po jej narodzinach. Ja zawarłam pakt z Zerefem, który nie był jeszcze w posiadaniu ciała Jellal'a. Dał mi moc i spełnił jedno moje życzenie. W zamian miałam mu służyć. Zrobiłam rzeczy, o których nawet ci się nie śniło. - Jej głos zaczął drżeć.- A to wszystko przez nienawiść.- Lucy uśmiechnęła się do siebie smutno. Spojrzała na zaskoczoną Erzę.- Nawet nie porównuj mnie do Mirajane!- krzyknęła, po czym wybiegła z salonu. Scarlet nie wiedziała, co powiedzieć. Wszystko, co usłyszała, nie było normalnym zjawiskiem. Co miała począć? Jak uratować swoją przyjaciółkę?
***
Nazajutrz odbył się pogrzeb. Wszyscy posępni i smutni, wyprani z jakichkolwiek emocji- po prostu nie wiedzieli, co mają powiedzieć i jak zareagować. W czarnych strojach, stojący w deszczu bez parasoli. Można było słyszeć bezsilne krzyki i gorzki, acz cichy, płacz. Elfam był nieco wstrząśnięty. Kiedy odzyskał jedną siostrę, stracił drugą.
Lucy nie przyszła. Nigdzie nie było widać jej jasnych, mokrych włosów i zapłakanej twarzy.
W końcu pogrzeb dobiegł końca. Wszyscy poodchodzili w przerażającym milczeniu, aby w samotności oddać się rozpaczy po śmierci jednej z rodziny Fairy Tail. Erza została. Pomnik był ponury, ociekający wodą i resztkami kwiatów. Znicze zgasły, a ziemia zapadła się. Mira nie żyła. Wszyscy to wiedzieli, jednak pozostało bardzo ważne pytanie- czy aby ktoś wewnętrznie nie umarł.
***
No masz, wyszedł mi z tego dramat xD

Jellal x Erza dla WekaPop cz.2

Więc tak... myślę, że to będzie ostania część tej jednopartówki. Szczerze ci powiem, że najpierw zaplanowałam czysty romans, ale jak doczytałam o akcji to aż mnie depresja wzięła. Dwa dni myślałam nad tym, co by tu pokombinować xD
***
[MUSIK]
Szkarłatnowłosa obudziła się w ciemnym, dosyć małym pomieszczeniu. Ciasno zawiązane liny sprawiały niewyobrażalny ból, zacieśniając się z każdym ruchem kobiety. Czuła się okropnie. Nie wiedziała gdzie się znajduje i co ją tu spotka. Najprawdopodobniej ktoś podał jej środki uspokajające, przez co czuła się senna i nieco zagubiona w rzeczywistości.
- W końcu się obudziłaś- zaczął niebieskowłosy mężczyzna, zapalając światło w pokoju. Erza spojrzała na niego nieprzytomnie.- No tak, jesteś pod wpływem środków. Ech, a mówiłem, żeby tak nie robić!- Mężczyzna westchnął, kucając przy ubezwłasnowolnionej Scarlet. Kobieta przeniosła swój wzrok na leżący nieopodal nóż. Otworzyła usta, aby coś powiedzieć, jednak nie zrobiła tego. Była zbyt osłabiona.
- Lucy!- zawołał, nie odrywając wzroku z Erzy. Blondynka uchyliła drzwi, wychylając zaciekawiona głowę.- Przynieś wiadro wody i coś, co szybko postawi ją na nogi.
- Maszynę tortur?- spytała słodko się uśmiechając. Mężczyzna spojrzał na nią zaskoczony. Nadal nie rozumiał, skąd u niej takie pomysły. Pracował z nią już kilka lat, ale nadal go zadziwiała.
- Nie zamierzamy jej torturować, tylko chcemy, aby wróciła do normalności.
- No ale skoro chcesz ją zabić, to po co ją " przywracać do normalności "?- spytała, siadając w progu. Jellal zastanowił się przez chwilę. Cóż, tak naprawdę to nawet on tego nie wiedział. Nie miał żadnego konkretnego celu.
- Nic ci do tego. Idź już!- powiedział lekko zmieszany. Lucy uśmiechnęła się chytrze. Mieszanka Jellal'a i Zerefa była doprawdy zabawna.
- Co mam przynieść oprócz wody? Jakoś pomysłu nie mam...- blondynka zamyśliła się.
- Nie wiem... może kawę?
- Dobry pomysł!- zawołała rozpromieniona dziewczyna, po czym z radosnym okrzykiem wybiegła z pokoju. Jellal westchnął i usiadł na krześle, które stało tam już od pewnego czasu. Chwilę później do pomieszczenia weszła Lucy, kładąc na podłodze niezbędne przedmioty. Zawartość wiadra wylała na szkarłatnowłosą, po czym zabrała się do rozwiązywania liny. Kiedy sznur dał za wygraną, blondynka podała Erzie kubek z letnią kawą.
- Dziękuję. Możesz iść.
Lucy kiwnęła głową, podając mężczyźnie białą tabletkę. Jellal spojrzał na lek zdezorientowany z wypisanym na twarzy oczywistym pytaniem.
- Mira powiedziała, że dzięki temu zdobędziesz większą kontrolę. No wiesz, jakby ON próbował coś zdziałać...
Blondynka wzięła leżącą na ziemi tacę, po czym wyszła z pomieszczenia. Niebieskowłosy połknął tabletkę, po czym z uwagą spojrzał na Erzę. Powoli wybudzała się z letargu, ale wciąż była nieprzytomna psychicznie. Westchnął. Nie chciał już dłużej czekać, ale nie mógł się doczekać torturowania kobiety psychicznie. Przypominając jej o bólu i śmierci najbliższych! Niesamowite uczucie. Wstał, zaglądając do szuflady z pieniędzmi. Miał ich cholernie dużo- wystarczająco, aby opłacić Lucy i Mirajane. Wziął do ręki sztabkę złota, która mimo słabego światła, błyszczała się.
Nagle mężczyzna poczuł niewyobrażalny ból w głowie. Zaczął słyszeć różne głosy i widzieć znajome obrazy. Sztabka wylądowała na ziemi, zwracając uwagę będącej niedaleko blondynki. Zajrzała do pokoju, uśmiechając się jadowicie.
- Co ty mi.... dałaś?!- syknął. Każde słowo potęgowało uczucie czegoś strasznego w jego głowie.
- Jellal zaproponował nam dużo kasy w zamian za uwolnienie go na godzinę, dokładnie o tej porze. Trzeba nie było być takim sknerą. Teraz twoja urocza główka wypełni się krwawymi obrazami. Ciesz się seansem.
Widział ciemność. Nieprzenikniony mrok z krwawymi śladami.
***
Lucy obserwowała niebieskowłosego, który niemo krzyczał. Jego ciałem szargały jakieś dziwne siły, co mogło przerazić każdego, nawet najodważniejszego wojownika. Sama dostała dreszczy, gdyż znała działanie narkotyku. Nikt nie chciałby się znaleźć pośród tego całego syfu.
- Dziękuję- mężczyzna wypowiedział to słowo z trudem. Ciężko mu się oddychało, był osłabiony. Blondynka rzuciła mu srebrny klucz.
- Pokój trzysta piętnaście. Nie mam pojęcia, co chcesz zrobić, ale się pospiesz. Masz godzinę- powiedziała chłodno. Chłopak wziął klucz, po czym z wielkim trudem usiadł na krześle.
- Okłamałaś go.
- Zrobiłam to, co było najlepsze dla mnie i Miry. Nie sądzisz chyba, że będę tak dobra, aby mówić wszystko zgodnie z prawdą, bo ty coś tam sobie ubzdurałeś?
- Nie dałem wam pieniędzy.
Dziewczyna zamilkła na chwilę, po czym spojrzała na wciąż otumanioną Erzę.
- Powiedziałeś, że znasz sposób na pozbycie się Zerefa z twojego ciała. Normalnie mało by nas to obchodziło, ale sęk w tym, że jesteśmy naznaczone jego symbolem, który zmusza nas do wiernej służby. W tym stanie z łatwością mogłybyśmy go zabić, ale pieczęć nam to uniemożliwia. Jeśli się go pozbędziesz, będziemy wolne jak i ty. Jeśli jednak ci się nie uda, my nic nie stracimy, a ty umrzesz.
- Jak to nie stracicie? W pewnym sensie go zdradziłyście.
- Niezupełnie. Gdybym powiedziała mu prawdę, a tobie by się nie udało, zabiłby nas. Ale go okłamałam i nawet jeślibyś zawiódł, wymyśliłabym wymówkę typu " poprosił nas o ostatnie spotkanie z Erzą ". Może i zaufanie ucierpi, ale to gówno warta rzecz- powiedziała, odwracając się do mężczyzny plecami.- Powodzenia - zakończyła, opuszczając już na dobre małe pomieszczenie.
***
Jellal siedział zestresowany w pokoju trzysta piętnaście. Erza leżała jeszcze lekko otumaniona na przygotowanym łóżku, a czas nieubłaganie mijał. Zegar tykał, nie mając litości dla niebieskowłosego. Wskazówki poruszały się powoli, choć mężczyzna miał wrażenie, że robią to podejrzanie szybko.
Nie chciał robić coś bez wiedzy swojej ukochanej, nawet jeśli miałoby to kosztować go życie. Jeśli się nie zgodzi, trudno. Widocznie tak powinno być.
Spojrzał na Scarlet, której twarz powoli nabierała wyrazu. Przeniósł swój wzrok trochę niżej, na kształtne piersi kobiety. Potem zmierzył swoim uważnym spojrzeniem odkryte uda.
Wbrew swojej niewinnej naturze wyobraził sobie kobietę w jednoznacznej pozie, po czym przyłapując się na takich okropnych myślach, spłonął rumieńcem i natychmiast przestał.
Spojrzał w innym kierunku, próbując skupić się na czymś poważniejszym.
- Jellal!
Mężczyzna usłyszał głos, którego właścicielka była najwidoczniej bardzo zaskoczona. Spojrzał na szkarłatnowłosą, która z wielkimi oczami wpatrywała się w niebieskowłosego. Po krótkiej wymianie zdań i wytłumaczeniu całej zaistniałej sytuacji, oboje zamilkli. Erza myślała nad całym zdarzeniem, a Jellal modlił się o jej zrozumienie.
- Więc jeśli chcesz się pozbyć tego Zerefa z twojego ciała, musisz...- zaczęła, jednak te słowa nie mogły przejść jej przez gardło.
- Muszę się z tobą kochać? Tak, dokładnie tak- powiedział równie zmieszany mężczyzna, spuszczając głowę. Niezależnie jakby to powiedział i tak dziwnie to brzmiało.- Nie myśl, że wymyśliłem całą tą historyjkę. Nie chcę, abyś uważała mnie za jakiegoś zboczeńca czy coś w tym stylu. Mówię całkiem poważnie.
- Cóż, zachowanie Lucy i Miry to na pewno nie była jakaś tania sztuczka.- Erza zamilkła. Chciała uwierzyć, ale nie potrafiła. Ostatnio absurd ciągle gonił absurd. Poza tym, ciężko jej było zaufać komuś, kto kiedyś ją tak bardzo zranił.- Ale mimo całego tłumaczenia, ja po prostu nie mogę uwierzyć.
- Rozumiem i nie dziwię ci się- powiedział chłopak ledwo słyszalnie. Grzywka zasłaniała jego twarz. Nie odważył się spojrzeć kobiecie w oczy. Nie zasłużył na nic innego jak potępienie. To, co zrobił było niewybaczalne i doskonale zdawał sobie z tego sprawę.
Erza wstała. Rzuciła ostatnie spojrzenie na milczącego mężczyznę, po czym udała się w stronę drzwi. Chciała zostać i porozmawiać, bo czuła, że Jellal mówi całkowitą prawdę, choć tak mało prawdopodobną.
Już chciała otworzyć drzwi, kiedy poczuła silny uścisk z tyłu. Zaskoczona odwróciła głowę. Niebieskowłosy obejmował ją rękami, nie zamierzając tak łatwo puścić.
- Przepraszam...- wyszeptał, patrząc smutno w jej oczy. Erza odwróciła głowę, spoglądając na czubki swoich butów. Oboje wiedzieli, że to nie wystarczy. Nie czekając dłużej, mężczyzna obrócił ją w swoją stronę, po czym przycisnął do ściany.- Co mam zrobić, abyś mi wybaczyła?- spytał drżącym głosem. Głowę miał spuszczoną, a oczy zamknięte. Nie chciał sobie przypominać tamtych smutnych twarzy i ludzkich ofiar.
- Pocałuj mnie- odpowiedziała bez namysłu kobieta. Zaskoczony Jellal spojrzał na Erzę. Nigdy nie spodziewałby się po niej takiej odpowiedzi. Był niemal pewien, że go wyśmieje.- Może nie odkupi to twoich win i nie da ci wybaczenia u innych, ale mnie to wystarczy.
Szkarłatnowłosa uśmiechnęła się, zamykając oczy. Mężczyzna uniósł jej głowę, po czym delikatnie musnął jej usta. Już po chwili niewinny gest zmienił się w namiętny pocałunek, odwzajemniany przez obojga kochanków.
- Zrobię to- zadecydowała, kiedy przerwali. Jellal spojrzał na nią z niedowierzaniem.- Nawet jeśli to wszystko kłamstwo, zaufam ci. Zrobię to dla ciebie.
- Nie musisz, jeśli nie chcesz. Nie będę cię zmuszał- powiedział lekko przestraszony mężczyzna. Zawsze marzył o tym, by uprawiać z nią seks, ale kiedy w końcu doszło do zgody ze strony obojga, nie był pewien. Erza zamknęła mu usta pocałunkiem. Zniecierpliwiony niebieskowłosy zerwał z niej bluzkę na ramiączka. Zaczął jeździć językiem po jej szyi, wkrótce przenosząc się trochę niżej, do ramion i brzucha. Erza dyszała, zachęcając go do rozpięcia stanika, co mężczyzna zrobił po chwili z wielką przyjemnością. Zaczął miętosić jej piersi, lekko podgryzając i ściskając sutki. Erza pojękiwała z rozkoszy. Nie czekając dłużej, Jellal ściągnął jej spódnicę i majtki, po czym namiętnie ją pocałował, wkładając dwa palce w kobietę. Scarlet krzyknęła. W końcu zaczęła ściągać z niego bluzkę i spodnie, które już chwilę potem spadły na ziemię. Szkarłatnowłosa popatrzała na kochanka porozumiewawczo. Trochę niepewny mężczyzna ściągnął swoją bieliznę, podniósł do góry Erzę, po czym szybko w nią wszedł. Tytania krzyknęła. Poczuła okropny ból, który po kilku minutach ustąpił rozkoszy. Kobieta zaczęła pojękiwać coraz głośniej, a mężczyzna ruszał się coraz szybciej, zachęcany odgłosami Erzy.
- Zaraz dojdę...- wydyszał Jellal, przyspieszając.
- Ja też...- odpowiedziała ledwo zrozumiale kobieta, czując coraz większą przyjemność. W końcu oboje osiągnęli szczyt. Tytania poczuła dziwne ciepło. Dopiero po chwili ujrzała biały płyn, który z niej wyciekał. Jellal położył Erzę na łóżku, po czym szybko się ubrał. Kobieta spojrzała na niego półprzytomnie
- Jellal...- wyszeptała, przykrywając się kocem leżącym nieopodal. Mężczyzna podszedł i namiętnie ją pocałował.
- Muszę iść- powiedział smutno, po czym zawołał Lucy. Blondynka weszła zdziwiona do pokoju. Mężczyzna zlecił jej ubranie Scarlet i odtransportowanie jej do domu. Sam wyszedł, zostawiając zdezorientowaną Lucy.
***
Mój pierwszy hentai xD Haha, no nie mogę :p Wyszedł jak wyszedł, nic lepszego nie przyszło mi do głowy xD Przepraszam z góry za wszystkie błędy gramatyczne i składniowe ( jeśli ktoś takowe zauważy ). Mam nadzieję, że się podobało...